Reisverslag 2010
WANAKKAM REIS 30 JUNI TOT 27 JULI 2010
Woensdag 30 juni
Vertrek
We komen samen in de luchthaven om 5u30.
Enkele dappere leden van de groep en van de familie Lebegge zijn al paraat om ons te komen uitwuiven.
Wij drinken samen een koffie en nemen afscheid, hier gaan we dan, klaar voor het avontuur.
7u 10 Vertrek naar Zurich, aankomst : 8u20.
9u55 Vertrek : MUMBAI – Vliegtijd : 8uur.
Aankomst : 9u40 p.m. plaatselijke tijd. Temperatuur : 30° C
Om 18 uur is het hier al donker. Er wacht ons nog een lange nacht in de luchthaven want de vlucht naar Guwahati is pas om 6u50 morgenvroeg.
Wij verlaten de luchthaven om ergens iets te drinken en te eten. De warmte valt op ons. Na ons drankje dan maar terug naar binnen om een plaatsje te zoeken voor de rest van de nacht.
De zetels zijn allemaal bezet, wij vinden enkel nog plastieken stoelen en maken er het beste van om toch wat te rusten. Dit valt niet echt mee.
Donderdag 1 juli
Wij zijn blij dat het cafetaria open is en ontbijten er met toast en jam en een lekkere koffie.
6u50 Met JET AIRWAYS vliegen we naar GUWAHATI, vliegtijd : 4 uur. Wij kijken echt uit naar deze inleefreis in Assam en zijn benieuwd naar wat ons te wachten staat.
Aankomst, bagage, alles verloopt zonder problemen.
Van zodra wij de luchthaven buiten komen worden wij onthaald op hevige stortregens met windvlagen. Ja, dit moet dus het regenseizoen zijn, niet te verwonderen dat onze bagage nat is.
Op zoek naar de zusters, niemand te zien…. Bellen ? GSM geen verbinding. Jos en Wiske proberen terug naar binnen te gaan om daar ergens met een vaste telefoon te bellen. Maar zo simpel is dat niet, overal staat de militaire politie aan de ingang. Met handen en voeten proberen wij uit te leggen dat we absoluut moeten telefoneren.
Uiteindelijk gaat er een militair met ons mee naar binnen en na een paar pogingen met de vaste telefoon krijgen we de zuster aan de lijn. “We komen af”, goed zo.
Na nog een hele tijd wachten zien we de zusters aankomen. Sister Greta en Sister Cornelia, heel gelukkig van ons te zien.
Groot is onze verbazing als blijkt dat deze zusters al van 5uur s’morgens onderweg zijn. Is het dan zo ver naar jullie plaats? Ja, zo’n 8uur rijden !!!! (300 km).
Nadien vernemen wij ook nog dat in Jorhat zelf, op de plaats van onze bestemming, een kleine vlieghaven is. Ze hebben het te laat beseft om ons te verwittigen. Dat zullen we geweten hebben…..
Na een paar uur rijden staat het verkeer plots stil. Een studentenbetoging, de studenten zitten midden op de weg, blijkbaar is hier deze morgen een dodelijk ongeval gebeurt en dit is de manier van reageren… Geen lawaai, geen geroep, iedereen blijft er kalm bij. Uiteindelijk kunnen we verder rijden.
En blijven rijden…. Het werd een rit van 11u30, de wegen zijn op plaatsen echt niet te doen, we weten weer wat het is in India op de baan te zijn.
Rond middernacht komen we eindelijk aan in het klooster. Doodmoe leggen we ons in bed en proberen te slapen. Het blijft maar stortregenen en het is vooral snikheet.
Vrijdag 2 juli
Jos en Wiske hebben zich overslapen, de GSM van Jos die als wekker dienst doet, stond nog op Belgisch uur. De stortregens hebben hun spoor nagelaten de paadjes in de tuin staan vol plassen.
De zusters zijn overbezorgd en zorgen voor een goed ontbijt. Onze eerste ervaring met het Indisch ontbijt, Rosette voelt er zich goed bij. Wij zijn al blij dat er koffie geschonken wordt.
Wij spreken af met de zuster om naar de luchthaven te gaan om te zien of we onze terugreis van hieruit met het vliegtuig kunnen doen, kwestie van niet opnieuw deze lange weg te moeten ondergaan.
Dit schijnt achteraf te lukken en dus kopen wij tickets voor zondag 4/7 naar Guwahati, dit wordt amper 45 minuten vliegen. Wij zijn opgelucht.
Wij worden nu verwelkomt door de kinderen van de hostel en krijgen onze eerste swaget : zang en dans, bloemenkransen en mooie hoeden naar het model van de hoeden die de mensen dragen in de theeplantages.
Wij zien ook ons eerste project, het gebouwtje om de klederen te drogen. Het is perfect, wij kunnen zelf ondervinden dat het hier heel moeilijk is om de was droog te krijgen, de vochtigheid is hier enorm.
Het klooster zelf is een oude villa van de bazen van een vroegere plantage, buiten op het terras even op adem komen geeft een echt gevoel van koloniale sfeer.
Wij maken een valiesje klaar voor een verblijf van 1 nacht in het klooster van Sr. Cornelia te Rajaboni.
Tijdens onze rit maken wij kennis met beelden die voor ons totaal nieuw zijn, de streek van Assam is prachtig, vooral de theeplantages en de bamboehuisjes zijn heel verrassend voor ons.
Wij komen aan op het middaguur. Na een hartelijke welkom zien we er ons project : nieuwe bedden in hout voor de hostelkinderen. Ook hier een mooi onderhouden klooster met eigen boerderij.
In de namiddag gaan wij op de thee bij de parochiepriester en bezoeken de kerk.
Wij ontmoeten ook de plaatselijke parochiegemeenschap die samen komen voor een viering. Het wordt een blije ontmoeting met zang en dans en we laten ons natuurlijk niet kennen.
S’avonds is het aangenaam keuvelen met de Sisters buiten.
Na het avondmaal gaan wij op tijd slapen, wij zijn moe en moeten nog wat slaap inhalen, hopelijk lukt dit deze nacht wat beter.
Zaterdag 3 juli
6u30 Vertrek en voorlopig afscheid van Sr. Cornelia en haar medezusters. Wij rijden terug naar het klooster van Sister Greta in Jorhat.
8u30 Ontbijt bij Sister Greta.
Na het ontbijt vertrekken wij naar het derde Ursulinnenklooster Te Bisbrugath.
Bij aankomst worden wij verwelkomt door de overste Sister Pushpa Bama en haar medezusters.
De zusters Ursulinnen hebben deze plaats overgenomen van leken die in hun opzet om de school te runnen gefaald zijn. Hier is ook een hostel, op dit ogenblik verblijven er 24 kinderen van ouders die de ganse dag in de theeplantages werken, drop-outs en sociale gevallen.
Er is nog heel veel werk te doen. De jonge overste doet haar uiterste best en heeft heel veel plannen. Er is ook een klein dispensarium waar één van de zusters die verpleegster is de eerste zorgen toedient.
De plaats is heel verzorgd en proper. Eigen boerderij, koeien, kippen- en varkenskweek. Ook in de tuin worden groenten en fruit gekweekt voor eigen onderhoud en verkoop.
Men is het gebouw nog aan het optrekken voor een hostel voor meisjes. De zuster vraagt ook hulp voor de plaatselijke bevolking, dit jaar is de geplante rijst tot 3 maal toe weggespoeld. Ze willen de mensen helpen met het aankopen van theeplanten om aldus een inkomen te garanderen.
Als wij in het convent rondlopen is het bijna niet te houden van de warmte, gewapend met paraplu die dit keer dienst doet als parasol en met zonnehoed op proberen wij stand te houden. Wij kregen hier een nuttig geschenk : een “gamocha” of zweetdoek, een soort dunne sjaal (handdoek) om het zweet af te kuisen. De zusters bevestigen dat het ook voor hen te warm is.
Wij gaan dan maar naar binnen om een theepauze in te lassen met de gebruikelijke cake en luisteren naar de noden van de zusters.
Wij nemen afscheid en keren terug naar het klooster in Jorhat waar de oude zuster ons staat op te wachten, ze is zo blij ons terug te zien.
Na het avondmaal zit onze goed gevulde dag erop en zien wij graag ons bedje staan.
Slaapwel voor alweer een korte nacht.
Zondag 4 juli
7 uur : Ontbijt
8 uur : Mis in de parochiekerk.
Father Jos mag concelebreren en na de viering ook nog een woordje zeggen.
Wij zingen samen “Peace” en worden na de viering aangeklampt door enkele
mensen afkomstig uit Kerala die ons met vragen overstelpen.
Wij krijgen nu eindelijk een rondleiding in het klooster met Sr. Greta. Wij zien er ook een jonge vrouw die heel handig met het weefgetouw kan werken. Zij toont ons haar werk, ze is hier lesgeefster. Er worden ook naailessen gegeven. Ook het vervaardigen van kunststof – handtassen en garlands met verse en papieren bloemen wordt aangeleerd.
Wij vernemen ook de geschiedenis van dit convent, in 1970 kwamen de Ursulinnen zusters hier aan uit Ranchi. In 1978 werd de school opgestart.
In de school worden kinderen toegelaten vanaf 10 jaar. Het is nu vakantie.
Op dit ogenblik zijn hier kinderen vanuit het ganse bisdom die zomerklassen volgen tijdens de ganse maand juli, een soort bijscholing.
Wij nemen op tijd het middagmaal en vertrekken daarna naar de vlieghaven van Jorhat.
Een piepklein vliegveldje met ook hier weer de aanwezigheid van de militairen en een doorgevoerde security.
Wij nemen afscheid van Sister Greta en Sister Cornelia die speciaal voor ons is gekomen met haar jeep om onze bagage te vervoeren.
Met een goed gevoel en vooral opgelucht dat wij deze terugweg niet weer langs de baan moeten ondernemen stappen wij in het vliegtuig dat ons opnieuw naar Guwahati brengt.
Aankomst : 14u50
Bij het buitenkomen zoeken wij naar Sr. Mary Mathew. Wij zien een klein zusterke staan en ja, dit is ze dus. Heel blij van ons te zien…. Op voor haar veel te grote sandalen loopt ze ons voor naar de parking waar een jonge driver met een”van “ons staat op te wachten.
Zoals steeds, op zijn Indisch er is altijd meer plaats dan wij denken…. Bagage erin en dan nog plaats zoeken voor 5 mensen. Maar ook op zijn Indisch, het lukt wel en anders duw je nog een beetje meer.
Na 5 minuten zaten wij allemaal te schokken van het lachen en doopten dit nonnetje tot “de lachende zuster.”
Na 10 minuutjes rijden stopt onze jeep en komt er een jonge priester bij. Hij stelt zich voor Fr. Arockiaswamy, blijkbaar een goede ,kennis van de zuster. Moet die nu ook nog mee ? Dit kan niet…. Geen probleem, de jonge driver krijgt wat geld toegestopt en mag gaan, zorg maar dat je thuis geraakt en de Father neemt zijn plaats in achter het stuur.
Wij rijden naar Nagarjuli… hoeveel kilometer ? een 100 tal. Uiteindelijk doen we er 4u30 over.
Onderweg stoppen we en gaat de zuster in de plaatselijke shops langs de baan broodjes en bananen kopen. Na een tijdje zien we onze Father naar haar op zoek gaan… hij kan haar blijkbaar niet vinden. Plots stopt een rickshaw aan onze jeep en ja hoor… onze zuster is terug met haar inkopen. Nadat onze driver ook terug is kunnen wij onze tocht verder zetten en genieten van onze broodjes.
En we rijden en we rijden, uiteindelijk, het is al donker, het laatste stuk…. 14 km hier doen we 1u30 over. Niet te geloven, het is de ene put na de andere proberen te omzeilen. Aan deze baan, de enige die naar de stad leidt is al 50 jaar niets meer gedaan. We bereiken onze bestemming eindelijk om 20 uur.
We worden opgewacht door Father Alex Kalayathinal de parochiepriester, een jong en dynamisch man. Ook aanwezig zijn Father Geeson, Oblaat en de diaken Father Raj Kapoon.
Hier worden de koppels gescheiden. De mannen mogen verblijven in de nieuwe pastorie en de vrouwen moeten mee met de zuster naar de boarding.
De zusters hebben hier geen eigen convent.
Onnodig te zeggen dat ook hier weer, wij blij zijn om na het avondmaal een bed te vinden.
Maandag 5 juli
7u : Mis
7u30 Ontbijt in de pastorie
De pastorie is een nieuw gebouw geschonken door een Duiste doktersorganisatie.
Onze mannen verblijven hier in mooie kamers. De power-cut zorgt er echter wel voor dat de “fans” s’nachts regelmatig uitvallen en dan is het weer zweten geblazen.
Dit is een echte “ backward place “; hier komt nooit niemand buiten de bewoners.
De mensen zijn stamvolkeren die leven in en van het woud.
Wij maken met de priester een wandeling in het dorp. Men toont ons wat nog overblijft van de oude dispensary. Dit was vroeger het klooster van de zusters en priester. De mensen werden buiten verzorgd onder een afdak van bamboe.
In 2008 kwam een kudde van 15 olifanten naar het dorp. De mensen konden gelukkig allen gaan schuilen in het schoolgebouw. Van het oude dispensarium en woonst van de zusters bleef haast niets meer over.
Wij bezoeken ook het nieuw dispensarium, alles in orde, proper en netjes.
In de namiddag is het eindelijk wat rustiger voor ons.
Wij zien een grote school en bezoeken de boarding van de jongens. Hier slapen de jongens nog in slaapzalen van bamboe met golfplaten daken, en of het er warm is nu.
De jongens moeten de dieren verzorgen en werken, vb. onkruid wieden op het veld.
De meisjesboarding die tevens dienst doet als klooster voor de zusters is een recenter gebouw met meer faciliteiten.
De parochie bestaat nu 6 jaar en er is nog geen kerk. Father Alex, een clever man, heeft wel nog vele plannen.
Om 19u30 zien we een CD van de zuster met beelden van het dispensarium vroeger en nu. Ook wij tonen enkele beelden van het bezoek bij ons van Sister Agnes en Sister Cyrilla.
Na het avondmaal met de Fathers en de Sisters gaan wij omstreeks 10u30 naar bed.
Dinsdag 6 juli
7u : Mis
7u30 Ontbijt
Na een korte “swaget” van dans en zang gaan we samen met de zuster met de mobiele kliniek het dorpje LAOPARA bezoeken.
De zuster is vergezeld van 3 meisjes waaronder 2 verpleegsters.
Als we aankomen staan de mensen al te wachten. We worden verwelkomt en deze mensen komen ons één voor één begroeten met de tribal groet.
Father Alex en de zuster leggen ons uit hoe wij dit moeten beantwoorden.
Na een kopje thee gaat de zuster met haar verpleegsters aan de slag. Er komen steeds maar mensen bij, een ellenlange rij, moeders met kinderen ook oudere mensen.
De zuster schrijft medicatie voor, meestal vitaminen, deze mensen zijn meestal ondervoed en hebben gezondheidsproblemen wegens onaangepaste voeding.
Armoedeziektes zoals zij het noemt. Indien zij ergere gevallen ontdekt worden deze doorverwezen naar het dispensarium of hospitaal.
Hun medisch dossier wordt bijgehouden.
Ook delen de zusters hier kleding uit, dankbaar nemen de mensen deze kleren in ontvangst, een nieuwe broek, een hemd, kinderkleding.
Het wordt middag en de rijen wachtenden worden nog steeds niet kleiner, plots roept de jonge zuster verpleegster ons bij haar en toont ons een schrijnende toestand.
Een meisje van ongeveer 10 jaar is op eigen initiatief naar het onderzoek gekomen met haar jonger zusje en broertje. De kinderen zijn er slecht aan toe, de zusters denken dat ze geelzucht hebben. Een jong meisje, verantwoordelijke voor de plaatselijke jeugd kent hen. Moeder is overleden en vader drinkt. De zusters zullen de vader proberen te overtuigen om de kinderen te laten opnemen in het dispensarium voor verdere verzorging en hopelijk slagen ze erin om hen daarna in het hostel te kunnen opnemen
Wanneer wij doorgaan voor het, middageten blijft de ploeg nog verder werken.
Om 14u30 komen zij eindelijk terug. De zuster heeft van 10u tot 14u liefst 225 patiënten gezien.
Na een korte middagpauze en een kopje thee maken wij ons klaar voor het vertrek.
Gezien de lange moeilijke weg en het vroege uur van onze vlucht betrouwt de zuster het niet om ons morgen te laten vertrekken.
Om 16u30 nemen:wij emotioneel afscheid van de zusters en deze godverlaten plaats en vangen onze terugweg aan op deze ondoenbare baan.
Omstreeks 20u45 komen wij in Guwahati aan, waar wij zullen overnachten niet ver van de luchthaven. Wij krijgen onderdak bij de SVD – Steyl paters.
Father Pinto, een heel innemend man was verschillende malen in Duitsland. Na een goed avondmaal en stortbad (pot ) evalueren wij en overlopen de dag van morgen, speciaal voor Father Jos die morgen alleen verder zal reizen.
Onze gastheer schenkt ons nog een goeie pint bier.
Om11u gaan wij slapen, tenminste proberen, want het is enorm warm in de kamers.
EVALUATIE VAN ONZE INLEEFREIS IN ASSAM
Een heel mooie streek. Het tropisch klimaat met fauna, flora en de zuiderse vruchten heeft iets heel speciaal. Opvallend ook in de straten is de aanwezigheid van de fietsrickshaws.
Ook het vele gebruik van bamboe en de theeplantages zijn voor ons een openbaring.
Het werk in de theeplantages en rijstvelden is voor vele van deze mensen nog slavenwerk. Ook in de theefabriek werken nog heel wat jonge meisjes. Zij kregen geen enkele vorm van onderwijs en zullen na een paar jaar trouwen en kinderen krijgen, dit blijft een vicieuze cirkel van armoede. De kinderen gaan meestal niet naar school en moeten thuis blijven om op de kleinere broertjes en zusjes te passen.
Sommigen kunnen naar school en verblijven in de hostels. Ook heel veel sociaal gevallen hier.
Tijdens het regenseizoen heerst hier een vochtige drukkende hitte, tussen de 35° tot 40°.
De zomermaanden zijn nog erger, dan zijn de scholen dicht wegens de hitte.
De projecten van de Ursulinnen zijn heel goed. Ook hier is nog heel veel te doen.
Zij trekken naar de dorpen en proberen de kinderen naar de school en hostel te krijgen. Zij proberen ook in de dorpen de basisregels voor een gezonder leven mee te geven.
In Nagarjuli, het meest verafgelegen gebied dat wij bezochten doet Sister Mary Mathew ongelooflijk werk. Dit is nog een missionaris uit het echte hout gesneden.
Dit is nog de echte jungle. Gelukkig is er blijkbaar een goede samenwerking met de parochiepriester Father Alex en de andere priesters. Zij beschikken daar over een groot terrein, eigendom van het bisdom. Hier zal nog verder worden uitgebreid van zodra het financieel doenbaar is met goede sponsors.
Besluit : Een streek die zeker de moeite waard is om mee verder te werken.
Voor een eventueel bezoek in de toekomst enkel te doen in de winter.
Woensdag 7 juli
Vandaag is het reisdag – we beginnen aan het tweede deel van onze reis.
5u30 Opstaan en vlug een tasje koffie.
6u00 Vertrek naar de luchthaven van GUWAHATI
We nemen afscheid van Sister Mary Mathew, een geweldig mens.
Inchecken : 4 naar Mumbai, aansluiting HYDERABAD
Jos naar Calcutta, aansluiting BUBHANESHWAR
Ontbijt in het cafeteria : gewonnnen brood.
8u5O Vertrek
9u10 Tussenlanding in Calcutta
9u4O Vertrek naar Mumbai
12u00 Aankomst in Mumbai
12u15 Wij eten een pizza
15u30 Vertrek naar HYDERABAD
16u50 Aankomst vlieghaven
17u30 De driver van LODI MSSS komt ons ophalen met een AC van.
Afstand tot Warangal : 175 km. – 21u30 Aankomst in Warangal
Father Leeno staat ons op te wachten. Wij krijgen onze kamers toegewezen, voor Jos en Wiske een bekend oord, hier waren wij 3 jaar geleden ook. Zelfs de Zuster is niets veranderd.
Avondmaal en bedtijd.
Donderdag 8 juli
8u Ontbijt
Dit is onze eerste dag in Warangal bij Lodi MSSS.
Het heeft de ganse nacht geregend en het regent nog.
Father Leeno neemt ons mee naar de burelen van Lodi MSSS, wij nemen deel aan het ochtendgebed en briefing van de staff.
Vervolgens vertrekken wij voor het bezoek aan onze projecten:
09/06 Wij bezoeken het dorp Reddipalem. Father Kasu Rayapu Reddy is geen onbekende, wij hebben hem ook 3 jaar geleden ontmoet.
Hier sponsorden wij voor 7 huisjes. Wij maken een rondgang in het dorp.
De Father kan hier geen briefwisseling ontvangen, alles moet via Lodi gaan
Wij wachten nog op het eindverslag, volgens de Fr. Werd dit doorgegeven, Lodi zal het onderzoeken.
09/25 Father Gopu Suresh in Sagaram parochie, Wardhannapet.
Ook hier sponsorden wij 5 huisjes voor de armsten, 3 ervan zijn nog niet volledig voltooid. Telkens de mensen wat geld hebben doen ze weer wat verder.
Ook hier vragen wij aan Fr. Leeno voor opvolging.
Wij krijgen ons middagmaal bij Fr. Jojy Reddy waar we in 2008 een mineral water plant hebben gesponsord voor het college. Wij zien de installatie, alles is o.k.
In de namiddag bezoeken wij de kanker-aids kliniek. Wij lopen heel stilletjes door de zalen. De patiënten kijken niet op, naast hen zit een familielid of goede bekende die hen steunt.
Op de eerste verdieping treffen wij 80 kinderen, waaronder heel veel kleutertjes, het zijn wezen en ook zij zijn sero-positief. Sommigen onder hen gaan naar school. Ze zingen een liedje en wij delen ballonnetjes uit. Bij het buitengaan praten wij even met
de pater-aalmoezenier, nog een vrij jong man die het hier echt niet gemakkelijk heeft.
Aangeslagen reizen wij verder.
Wij keren terug naar Fathimanagar waar wij op het compound van het bisschopshuis te gast zijn in het klooster van de Sisters of Adoration.
Hier vinden wij ons project 09/08, de waterput met gedenkplaat voor Rudy Verhulst in de tuin van het klooster. Even een emotioneel moment. Wij nemen foto’s met de zusters. Wij gaan ook kijken naar de vernieuwing van de toiletten, het tweede deel van ons project. Hier is alles perfect in orde.
Wij krijgen koffie en thee met koekjes in aanwezigheid van jonge novices. Wij moeten zingen, ook zij zingen heel mooi.
Tenslotte gaan we samen de kathedraal bezoeken. Wij nemen afscheid van deze voor ons toch wel speciale plek.
Als laatste bezoeken wij het bejaardentehuis vlak tegen onze verblijfplaats gelegen.
Hier sponsorden wij 4 buffalo’s, wij zien de goed verzorgde koeien. De zusters vragen ons nu om een nieuwe waterput.
Father Leeno neemt ons mee naar zijn verblijf waar wij worden vergast op een aperitief en een frisse pint. Dit was welgekomen.
Na het avondmaal en de evaluatie van de dag zijn wij weer blij om onze kamers op te zoeken.
Vrijdag 9 juli
8u : Ontbijt – Ondertussen weet de zuster dat wij op onze chapattis jam en suiker doen. Rare mensen die Belgen.
8u3O : Samenkomst in de burelen bij Father Leeno, wij kunnen onze mail checken.
9u Vertrek – Father Leeno gaat weer met ons mee om de verschillende projecten te bezoeken. Het is een lieve, zorgzame man. Hij kent ook de Fathers en schijnt een hele goede band te hebben met de mensen.
1° project van de dag : 09/03 bij Father Augustine Reddy, met deze Father deden wij een zelfde project in zijn vroegere parochie.
Hij kreeg zijn tweede storting voor de aankoop van buffallo’s.
Wij worden vergast op een heuse swaget met trommelgeroffel en bijhorende dans en zang door mannen en vrouwen van het dorp.
Er was in het dorp een overlijden en er was even overwogen om dit feest af te lasten maar de dankbaarheid van de mensen overtrof hun verdriet en dus kon alles dan toch maar doorgaan.
Wij komen samen met de mensen in de parochiekerk en luisteren naar de dankbetuigingen, 4 vrouwen komen getuigen van het effect van deze buffallo’s op hun levensomstandigheden. . Zij kunnen nu ook hun kinderen naar school sturen en wat sparen. Allen zijn zeer dankbaar.
Wij lopen door het dorp naar de begunstigde families. Het zijn ferme beesten.
Een roulerend fonds bestaat hier niet.. Wij hebben toch wel onze vragen van hoe deze mensen worden gekozen. Dit wordt blijkbaar beslist door de dorpsraad.
Alvorens het dorp te verlaten gaan wij nog samen met de Father en de dorpelingen de overleden man begroeten. Hij ligt opgebaard buiten voor het huis omringd door zijn familie. De mensen bidden met de priester.
Wij keren terug naar Fathimanagar om te lunchen en staan om 14u weer klaar om het tweede deel van onze dag aan te vangen.
Wij rijden naar het dorp PALAKURTY. De parochiepriester heeft het dossier van een project van 2008.
Wij deden hier een mineral water plant voor de Carmel Convent School. Wij wandelen van de pastorie naar de school. Het is weer zeer warm en we gebruiken opnieuw onze parasol.
Wij zien de filterinstallatie en het goede Wanakkam water dat overal in de gangen van de school ter beschikking van de leerlingen staat. De school telt 650 leerlingen.
Dit was een tocht van 60 km, we doen er nog 24 km om nog twee dorpen te bezoeken.
Twee projecten uit 2008 (08/24) in de volgende dorpen : RAMCHANDRapur en KOKOKUNDA.
De huizen zijn afgewerkt en mooi. De Father vertelt ons dat er met de overschot van het geld nog drie kleine huisjes voor mindervaliden werden gebouwd. Wij ontmoeten deze mensen en zien de huisjes, heel klein met slechts 1 kamer.
De eigenaars van de huizen zijn allen katholieke families.
Thuis bij Father Leeno krijgen wij opnieuw een “Kingfischer” als aperitief. Aansluitend avondmaal. Wij evalueren en gaan slapen.
Zaterdag 10 iuli
Deze nacht is Wiske goed ziek geweest, het eerste slachtoffer…. Hitte, vermoeidheid, eten ???? Zij blijft uitrusten.
Vertrek om 8uur.
Eerste stopplaats ANNANTAL – project 08/30
Waterplaats voor de dorpsgemeenschap. Een jerrycan van 20 liter gezond water voor 4 INR.
Er is steeds een reserve voor 1 dag gefilterd water.
Met de opbrengst wordt de erantwoordelijke betaald en zorgt men voor het onderhoud van de isntallatie.
Volgende halte : ADAVI-NALLABELLI – Project N° 09/16
24 boerenfamilies vanuit verschillende dorpen afkomstig hebben zich op deze plaats gevestigd.
Hier is ook een watertank met filter waar iedereen water kan komen halen. 20 liter voor 4 INR.
In de omgeving van de watertank konden 4 waterputten konden uitgediept met de steun van Wanakkam. In deze putten staat steeds water voor bevloeing dank zij de ligging ten opzichte van de tank.
Op de terugweg even halt houden aan de opslagplaats en winkel van de federatie.
Deze groep telt reeds 2000 leden en bekostigde zelf de bouw van de opslagplaats en winkel. Father Leeno maakt van de gelgenheid gebruik om de rekeningen na te kijken.
Lunch bij Father Inna Reddy. Project n° 08/30
Wij worden verwelkomt door de gemeenschap. Ook hier functioneert de waterplant volgens hetzelfde systeem. De verantwoordelijke werkt ook op het veld en houdt 2 x per dag de installatie een paar uur open, hij zorgt ook voor het onderhoud. Prijs hier 2 INR voor 20 liter.
Zondag 11 juli
Rosette, Jan en Jos gaan naar de mis om 6uur. Het heeft de ganse nacht overvloedig geregend en de plassen staan overal.
Na het ontbijt vertrekken de drie dapperen samen met de waterspecialist van Lodi, wij kennen hem nog van 3 jaar geleden naar het gebied waarvoor de projectaanvraag werd ingediend met Lodi en Caritas.
Wij bezoeken 2 dorpen : DUBBA THANDA en DONA BANDA THANDA.
Hier zou men bij goedkeuring van het project willen bouwen.
Zeer arme bevolking. De mannen domineren hier. Allen bewerken zij een stukje grond voor eigen gebruik. Verder werken zij in rijst- en katoenvelden van grote boeren.
De mensen zijn zeer arm, nhet zijn Lambadi stammen. Het is een rotsachtig gebied
waar men met kudden schapen doortrekt. Ze moeten 4 km lpen naar het dispensarium en de grote ziekenhuizen liggen allen verder weg.
Het schooltje met 52 kinderen van 5 tot 8 jaar wordt opengehouden door 1 schoolmeester die eigenlijk enkel een voorbereiding op de echte school kan geven.
Zij verblijven meestal in een boarding omdat het ook voor deze kinderen anders te ver is om steeds naar huis te gaan.
De woningen in deze dorpen zijn voor het grootste deel hutten van bamboebladeren.
Na 2 jaar moet alles vervangen worden. 1 bamboeblad kost 20 INR.
Deze hutbewoners hebben ook nog geen sanitaire voorzieningen en gaan voor hun behoeftes in het veld.
De wegjes in het dorp liggen hoger dan de hutjes. Bij regen spoelt het water letterlijk door deze hutten. Er is ook een groot probleem van muggen en ongedierte.
Wij kunnen uiteindelijk het tweede dorp niet bereiken wegens werken. De weg is afgesloten.
We keren terug naar het Lodi hoofdkwartier om te lunchen.
EVALUATIE : WARANGAL
Onze talrijke projecten zijn op enkele uitzonderingen na allen positief. We hebben met Lodi MSSS een heel goede partner voor deze streek. Het werk van deze sociale dienst is uitstekend.
Wij hebben enkel spijt dat we niet meer konden vernemen van hun algemene werking, vrouwengroepen enz.
We hebben natuurlijk heel veel van onze projecten bezocht, dat was ook de bedoeling. (15 projecten op 4 dagen + Extraatjes)
Wij blijven, zoals Rosette het aanvoelt, misschien zitten in het schuifje van al wat met water te maken heeft. Dit is natuurlijk één van hun hoofddoelstellingen. We hopen dat wij het project met Caritas kunnen halen en dan misschien andere projecten zullen kunnen steunen.
Algemene bedenking : huizenbouw brengt blijkbaar jaloersheid mee in het dorp omdat het hier weer om enkelen gaat die dit kunnen bekomen.
Ook de opvang van het regenwater zou dringend moeten worden aangepakt. Als het regent loopt alles verloren en bij gebrek aan dakgoten kruipt het water in de muren van de huizen waardoor vochtproblemen ontstaan.
Zondag 11 juli – vervolg
13uur :Lunch – Wiske probeert weer voorzichtig wat te eten, ze is er terug door.
Wij nemen voorlopig afscheid van een lieve gastheer, Father Leeno en vertrekken naar KARIMNAGAR. Wij kijken er naar uit om onze goede vriend Father RAJA terug te zien.
De driver van Lodi MSSS brengt ons in 1u30 naar Karimnagar.
Een lachende Father Raja, ook gelukkig van ons te zien, staat ons op te wachten. We worden verwelkomt door enkele mensen van zijn parochiegemeenschap.
Op het plein, een mooie kerk en daarnaast een prachtig nieuw huis, de woonst van “deken” Raja. Dit wordt onze verblijfplaats, de kamers zijn prachtig en we voelen ons thuis.
Na eventjes opfrissen en een koffie zijn we klaar voor ons project.
Naast de pastorie staat een grote watertank van 60.000 liter. Er prijkt een groot spandoek op “Welcome to Wanakkam” met zowaar onze foto’s.
De Father doet de zegening en gebed. Rosette mag het lintje knippen en we mogen allen de kokosnoten breken.
Daarna luisteren we naar de bedankingen van de parochiegemeenschap.
Het is de bedoeling om hier later ook nog een filter te plaatsen, deze installatie zal al de mensen van de parochie kunnen voorzien van drinkwater.
Father Raja heeft hier vanavond zijn confraters uitgenodigd om samen met ons te komen eten. Het is feest : op het aangename terras krijgen wij aperitief met hapjes.
Ook het avondmaal is meer dan rijkelijk, drank en eten in overvloed. Dit is een 11 juli viering die ons nog lang zal bijblijven.
Maandag 12 juli
6u30 Mis in de parochiekerk. De Sisters of Adoration zijn er aanwezig met de hostelmeisjes.
Na de mis hebben we tijd tot 8uur (ontbijt) om onze mail te checken. Wij maken een verslag over Warangal om door te sturen naar de mensen van het thuisfront.
Om 9u40 vertrekken wij met een prachtige van met Fr. Raja en zijn helper
Fr. Shoban, onze driver naar onze projecten. Hij is directeur van de St. Alphonsius school.
Wij rijden door het stadscentrum. Fr. Raja vertelt: Karimnagar is een stad met 300.000 inwoners, er is geen treinstation. Alle mensen moeten dus de bus nemen of met moto, fiets of kleine taxietjes naar werk en school geraken. Het is er dus wel druk.
De Father wijst ons ook een plek aan waar vele mensen samen staan. Dit zijn de dagarbeiders, hier staan de mensen te wachten op een werkaanbieding voor de dag. Elke dag opnieuw hopen om aan de slag te kunnen. Geen werk = geen inkomen.
Eenmaal de stad uit zitten we vlug op een landelijke baan. Rijst- en katoenvelden links en rechts van de zandweg.
We bereiken onze bestemming : de “St. Joseph’s High School”. We herkennen de plek, hier waren we 3 jaar geleden ook en sponsorden toen een waterput.
Als we uitstappen zien we op de galerijen van de eerste verdieping van het schoolgebouw 900 lachende en zwaaiende kinderen. Het is een overweldigend moment. Rosette is ontroerd, zoveel kinderen….
Wij worden verwelkomt met de traditionele tika en garland en voorafgegaan door de music-band in streng uniform en militaire pas lopen we door een ellenlange rij kinderen in hun rode en witte uniformen naar de school toe.
Deze school is opgestart in 1999 onder een afdak. De kinderen zijn meestal kinderen van de tribalen (Lambadis) uit de rondom gelegen dorpen. De schoolbus rijdt tot 25km ver om de kinderen te gaan ophalen. Ongeveer 500 leerlingen komen met de bus naar school, de overigen meestal met de fiets of te voet. Hier is geen hostel, de kinderen gaan s’avonds terug naar huis.
Dit is project 09/22, we zien de bibliotheek en het laboratoriummateriaal dat door ons werd gesponsord. Wij krijgen demonstraties uit de scheikunde les.
Father Albeen Reddy, de directeur is terecht fier op zijn school. Na een korte plechtigheid bezoeken wij de klassen. Tot 60 leerlingen zitten hier per klas op de grond met hun boekentasjes. Vanaf het 4de leerjaar zitten ze aan lessenaren.
De kleintjes van de kleuterklassen zijn echt schattig, ook hier allen in uniform. Hier heerst nog tucht en discipline. De kinderen zien er allen gelukkig uit. Ook sociale gevallen worden hier opgevangen. Wij krijgen 2 broertjes te zien wiens ouders beiden zelfmoord pleegden wegen financiële problemen. De kinderen die hier naar school kunnen komen zijn bij de gelukkigen. Velen werken nog gewoon met hun ouders op het veld en krijgen deze kans misschien nooit.
Wij verlaten de school op het middaguur, de kinderen nemen hun middagmaal onder de bomen op de grond.
Wij krijgen lunch bij Fr. Albeen Reddy en keren daarna terug naar onze thuis bij Father Raja. Wij kunnen wat rusten, ons volgend project is pas vanavond.
18 uur : Avondprogramma
Bezoek aan de “Loyola High School” in Karimnagar vlak bij. Dit is een grote Jezuïeten school.
Ook hier verwelkoming door militaire band in ganzenpas. Wij stappen door een ellenlange rij van hostelkinderen, er verblijven 170 jongens in het hostel.
Deze middelbare school telt 558 studenten, waarvan 146 meisjes.
Hier sponsorden wij de computerklas. Na de inzegening krijgen wij een demonstratie door de leerlingen. Ze moeten hier nog aan hun “Engels” werken. De spreektaal is Telegu.
In de feestzaal krijgen wij een echt feestprogramma zang, dans, er komt geen einde aan. We ontmoeten er ook Father Prasaat, verantwoordelijke van de postulanten.
De Fr. Verbleef meer dan 5 jaar in Leuven voor zijn studies en sprak dus wel een woordje Nederlands.
Na de gebruikelijke speeches zingt Jos nog Abe Nono voor een volle zaal.
Avondmaal in deze school met de directie en dit was dan weer het einde van een welgevulde dag.
Dinsdag 13 juli
7u Misviering in de hostel van de school. Father Raja is naar één van zijn dorpen de mis gaan doen. Wij wachten tot de Father terug is voor het ontbijt.
Hierna volgt een korte rondgang in de hostel. Jos vindt het hier een goede kampplaats. Er is vandaag geen school wegens verbeteringen van het staatsexamen en dus security.
Wij hebben nog even vrij en checken de mail.
Wij bezoeken ons volgend project : de “St. Mary’s High School”, verantwoordelijke Sister Elsjiama. Hier moeten wij de mineral water plant inhuldigen, een project van 2008.
We ontmoeten er Father Delis Andra, een Italiaanse pater van 94 jaar. Nog een echte missionaris, genre Georges Zwijsen. Heel gelukkig van ons te zien , België = Eddy Merckx. De Father was nog heel goed en kon zelfs nog een toespraak houden.
Hij ligt aan de basis van deze school, heeft de grond gekocht enz. De school telt op dit ogenblik 300 leerlingen en er is ook een kleuterschool. Ook hier weer de gebruikelijke feestelijkheden, toespraken enz.
Wij lunchen in het convent van de zusters en keren daarna huiswaarts. Father Raja heeft terug een avondprogramma voorzien.
17uur : Vertrek voor onze volgende bezoeken. Jan voelt zich niet goed. Hij is verkouden, temperatuurverschillen , airco enz., koorts ? Hij blijft in bed.
Wij bezoeken de Pallotine Sisters, het Beretha Centrum met de HIV kinderen.
De kinderen en de zusters staan ons op te wachten op de trappen en zingen een welkom lied.
Wij herkennen de plaats, alhoewel eens binnen zijn wij niet meer zeker. De zuster ziet ons twijfelen en legt ons uit dat er hier inderdaad werd uitgebreid. Het klooster werd omgevormd en met steun van Manos Unidad uit Spanje konden zij nog bijbouwen. Ook een jeep kon worden aangekocht dank zij deze sponsor.
Wij zien hier de nieuwe bedden en matassen die we sponsorden. De zuster is dankbaar om onze hulp, het is heel belangrijk dat deze kinderen een goed bed hebben.
Op dit ogenblik verblijven er 20 kinderen en 2 moeders, allen zijn sero-positief.
De meeste kinderen zijn wezen. De gezondheid van de kinderen is positief. Dank zij de goede zorgen van de zusters is hun leven verbeterd. De jongste was 3 jaar toen ze in het centrum toekwam en is ondertussen 7 jaar. Dit had men nooit verwacht.
De kinderen stappen zo’n 2 km naar school, de oudste zit in het college.
Eenmaal per maand gaan ze naar het ziekenhuis op controle. Deze consultaties en medicatie zijn gratis. De voedingssupplementen en bijkomende medicatie dient door het centrum zelf te worden betaald en is heel duur. Ook drinkwater moet worden aangekocht.
Deze zusters verrichten hier echt “engelenwerk”. De kinderen zijn heel blij en doen verschillende dansjes voor ons, Rosette en Wiske moeten meedoen.
De kinderen vergezellen ons naar ons tweede project : Naar de school van de Pallotine Sisters. Sister Beena, de overste is bijzonder gelukkig van ons te zien.
Hier sponsorden wij schoolmateriaal.
Wij vallen van de ene verbazing in de andere wanneer de hostelkinderen hun programma brengen. Aankondigingen, toneel, zang, alles in perfect gesproken Engels. Wij feliciteren de zusters met hun werk. Hier groeit echt wat!
Wij vragen ook dat zij bij een eventuele nieuwe aanvraag, deze zou willen detailleren.
Na deze prachtige avond keren wij huiswaarts en kruipen omstreeks 23uur voldaan in ons bedje.
Woensdag 14 juli
6u30 Misviering met Father Raja.
Jan is er terug door. Hij heeft blijkbaar alles uitgezweet.
8u3O De driver van Lodi MSSS is toegekomen.
Wij nemen afscheid van Father Raja, een bijzonder man, een goede vriend.
Er wachten ons 180 km . Maar we tellen al lang niet meer in km. Nu vragen wij “Hoe lang is dat rijden tot….” De wegen dat is altijd een groot vraagteken.
Wij stoppen in Warangal en ontmoeten de staff en Father Leeno, die ons nogmaals bedankt voor onze samenwerking en gulle steun.
Wij krijgen een tasje lekkere koffie en onze pick-nick mee voor onderweg. Onze papa Leeno blijft voor ons zorgen.
Wij nemen afscheid, ook Father Leeno is een echte vriend geworden, heel simpel man maar degelijk werk, mensen waar je kan op rekenen.
Wij terug onderweg… De weg is goed te doen.
12uur : Pick-nick stop : SHRINE KARUNAJIRI – een bedevaartsoord zowat te vergelijken met hier een Mariaoord maar dan op zijn Indisch.
Ook hier blijft onze goede Fr. Leeno ons nog steeds volgen. Hier zijn weer twee priesters die verwittigd werden van onze komst. Wij krijgen onderdak, gelukkig binnen wat koelte om onze pick-nick te nemen.
Natuurlijk krijgen we daar nu bovenop een geleid bezoek aan de kerk met alles erop en eraan. Tuin met speeltuin enz. alles zullen we gezien hebben terwijl wij alleen maar ongemakkelijker worden van de warmte, verschrikkelijk. Eindelijk kunnen we van onze lieve gastheren afscheid nemen en verder rijden. We overleven in de AC van.
Het laatste uur op zoek naar het klooster llijkt een eeuwigheid, zoekwerk… bellen naar de zuster, niet te vinden, uiteindelijk zien we een zuster staan op de baan. Eindelijk, we zijn er geraakt, het is ondertussen 15u15. Wij ontmoeten Zuster overste en de vice-provinciaal die speciaal voor ons bezoek is langs gekomen.
We nemen het middagmaal, ze hadden zolang op ons gewacht. Dit project hebben we dus,gesteund voor 3 waterputten. Het geld is dan toch toegekomen bij Lodi.
Wij zien een klooster, een school. Maar waar is de hostel? Ah, er is nog geen hostel….
Na zo een lange rit, moe, warm…., in dit verloren gat in de brousse. Dit kan niet waar zijn, groot is onze ontgoocheling.
Het klooster is gebouwd in 2007, de school is een nieuwbouw en de uitbreiding is nog maar pas beëindigd. Ze willen van het klooster een boarding voor meisjes maken en rechtover een nieuw klooster zetten maar hebben voorlopig geen geld meer.
Wij leggen aan de vice-provinciaal, Sister Ann-Joseph uit dat dit wel niet kan en dat ze dus geen recht hebben op het geld van die derde waterput zolang er geen boarding bestaat.
Wij staan op het punt om Father Leeno op te bellen om dit geld niet te storten.
Het is hier weer zo een afgelegen streek, zeer arm en het is er moeilijk werken met de tribale gemeenschap. Zij klagen ook over de overlast van een mijn die onlangs in de buurt is opgestart. We bezoeken de school, prachtig in orde.
Na bedenking en overleg stellen we dan het volgende voor. Maak een nieuwe aanvraag voor twee waterputten en gebruik het geld voor de derde voor een andere dringende nood voor de school.
De zusters verklaren dat het dringendste probleem voor het ogenblik de aankoop van een voertuig is om de leerlingen te gaan ophalen. Wij geven ons akkoord om het geld van de derde waterput, als bijdrage hiervoor te gebruiken.
Wij proberen te slapen ???? in piepkleine kamers in een verschrikkelijke warmte op een plank met nauwelijks iets dat kan doorgaan voor een matras en met een fan die regelmatig stil ligt door de power-cut. Afzien moet ge doen, …… en we bedenken dat wij hier maar voor één nachtje zijn. De zusters zijn echt niet comfortabel gehuisvest.
Donderdag 15 juli
Om 7u3à ontbijt. We vernemen dat Fr. Showry heeft gebeld dat hij pas tegen 13 uur kan komen want hij moet eerst nog de mis doen.
Wachten dus en rondwandelen in de tuin van de zusters waar de apen lustig huppelen en er zeer mooie, grote vlinders fladderen. Jos kan zijn hartje ophalen met zijn fototoestel.
Om 10uur worden we uitgenodigd door de jonge zuster-directrice voor de thee.
De vice-provinciaal is met moeder overste vertrokken naar het station.
Op onze vraag aan de zuster of ze een goed contact hebben met de parochiepriester is de zuster niet meer te houden en blijkbaar blij om hart te kunnen luchten.
In de beginne was het contakt met deze priester goed, de zusters deden ook hun uiterste best om hem te verzorgen. Na een tijd begon hij geld te vragen.
Hij is blijkbaar bezig met o.a; zijn kerk te verbouwen tegen de wil van de bisschop in.
De zusters gaven hem 5000 INR voor een waterput te bouwen op hun compound. Er is niets gebeurd en het geld is natuurlijk niet teruggegeven. Zij leven nu in conflict met de priester en doen ook overdag hun poort steeds op slot uit schrik voor hem. Voor de zusters wou hij geen mis meer doen in hun kapel maar wou deze wel voor zichzelf gebruiken. Het is zelfs zo ver dat hij probeert de ouders te overtuigen de kinderen hier niet meer naar school te sturen.
Deze zusters zitten hier in deze godverlaten plek met praktisch geen steun. Zij hebben dromen voor de tribal meisjes maar er is nog een lange weg te gaan. Zij hebben geldnood, ook om de leerkrachten te betalen. Zuster vice-provinciaal vertelde ons dat de leerkrachten worden betaald door de regering. Wij veronderstellen dat dit geld misschien in de congregatie blijft ??
Om 11u45 staat Father Showry hier met zijn driver. We nemen samen het middagmaal, de zusters hadden zelfs frietjes gemaakt.
13uur Afscheid nemen en woorden van bemoediging voor de zusters .
We vertrekken naar Guntur.
Jos zit achteraan tussen de bagage. We voelen echt niet veel van de airco en het is weer snikheet. Jos smelt letterlijk en vecht met de valiezen van de ene kant naar de andere om toch wat comfortabel te kunnen zitten. Tevergeefs, het is letterlijk naar lucht happen.
Wij rijden non-stop gedurende 3 uur en komen eindelijk in Guntur aan.
Father Showry is niet te houden en neemt ons van bij het binnenkomen van de stad mee naar “slums”. Hier leven de voddenrapers, in schamele hutjes. In echt erbarmelijke toestanden overleven hier mensen en kinderen, zoveel kinderen.
Eenmaal uitgestapt en bij het zien van de fototoestellen worden we overrompeld, handjes geven zonder ophouden. Father Showry zegt dat hij voor deze mensen echt wel iets wil doen. Kleine huisjes bouwen met tussenkomst van de regering.
We verlaten deze plaats, hij brengt ons nu naar één van zijn vroeger parochies, waar de kerk in opbouw was ingestort en er toen een dode viel. Er wordt nu opnieuw aan gewerkt.
Vervolgens krijgen wij nog een slum te zien. Hier leven de spinners, wevers en waarzeggers;
De toestand hier is al een beetje beter. Hier staan al enkele huisjes en is men er nog aan het bouwen. Hij krijgt hier steun uit Nederland en de USA voor de opvoeding van de kinderen. Zo werden een 60 tal kinderen uitgekozen die nu naar school gaan. We zien ze tussen de andere kinderen lopen in hun schooluniform. Ook hier weer dezelfde taferelen, handjes schudden en proberen voorruit te geraken.
Onderweg toont hij ons ook nog huisjes voor gehandicapten die destijds door Wanakkam werden gesteund.
We rijden naar de burelen van Guntur DSSS waar de Father nu zijn appartement heeft.
Tenslotte neemt hij ons mee naar de overkant van de straat. Hier is het hulpcentrum van de Zusters van Mother Theresa.
We zien hier de sukkelaars in de zalen op hun bed liggen. Enkelen zitten buiten.
We zien ook de voedselbedeling buiten in grote potten, soep, rijst, groente en vlees. Het zit er allemaal heel smakelijk uit. Elke dag wordt deze voedselbedeling blijkbaar gesponsord door een weldoener. Zijn naam prijkt naast het eten op een bord.
Om 18u30 kunnen we eindelijk naar ons hotel om ons te verfrissen. Het was meer dan tijd. Ons hotel, waar Jan en Rosette 3 jaar geleden ook verbleven is een vergane glorie in het centrum van de stad, niet ver van de burelen van onze Father.
Ge moet niet te moeilijk doen, sommige dingen hangen met haken en ogen aan elkaar. De airco maakt verschrikkelijk lawaai en blaast letterlijk op uw hoofd als je in bed ligt. Maar we hebben een goed bed en de badkamer met pot is ook doenbaar. Wij dus weer tevreden.
Om 20u30 komt de driver ons halen voor het avondmaal in het appartement van de Father. Jan en Rosette herkennen de kok (Moses) van vorige keer. Hij kan gelukkig goed soep maken en houdt rekening om het niet al te spicy te bereiden. Wij kregen zelfs een dansvoorstelling van de jongste zoon van de kok, een imitatie van Michael Jackson. Een diner met spektakel dus, De Father scheen dit erg te waarderen.
Blij om na het avondmaal naar onze kamers te kunnen.
Slaapwel.
Vrijdag 16 juli
8u3O Ontbijt met Father Showry
9u00 : Bezoek aan de burelen en gebed met de staff.
Bespreking in het bureel van Father Showry van de oude en nieuwe aanvragen.
Wij vragen naar de nog ontbrekende eindrapporten. Father belooft ons dit in orde te brengen. Hij heeft het ook over de anonieme brief.
10 uur Vertrek voor bezoek aan de projecten.
Wij rijden door een parochie waar Wanakkam 20 huizen heeft gesponsord.
Het mooie kerkje werd gebouwd door een parochiaan, vriend van de Fr. ter nagedachtenis aan zijn overleden vrouw.
Te BALAVIKASA zijn er plannen voor een overhead tank. De waterpompen worden hier gesponsord door Canada.
Wij rijden nu naar een project van Fr. Showry zelf (08/09).
Deze arme streek leeft van landbouw, men teelt er katoen, rijst, chilipepers. Alles is zeer dor, het heeft hier al lang niet meer geregend.
Wij lopen door het dorp en zien de huisjes met de toiletten. Korte stop in de kerk waar we met de dorpelingen samen komen.
Wij spreken de vrouwen aan en manen hen aan om de toiletten goed te onderhouden. Jos zingt abe nono en we delen ballonnetjes uit aan de kinderen.
Onderweg doet de Fr. ons het verhaal dat Wanakkam in 2009 hulp bood voor de overstroming door de Krishna rivier. Dit dorp wordt regelmatig getroffen door overstromingen. Wanakkam steunde toen met een bedrag van 200.000 INR. De mensen kochten er o.a; een boot mee die nu gebruikt wordt als overzet.
En we rijden weer. Volgende stopplaats PATIBANDA. Hier denkt men aan het bouwen van een overhead-tank. Er zal hiervoor een aanvraag worden ingediend tot mede-financiering.
Volgende stop : Project 08/22 – Father Dasari Anthony Kiran.
Hier steunde Wanakkam voor toiletten. Er werden er 40 gevraagd, 36 zijn voltooid.
We worden verwelkomt met garland en bloemenregen. De kinderen blijven maar strooien en we hangen vol met gele bloemblaadjes. Na een rondgang in het dorp is er een korte samenkomst met de mensen. De jonge priester durft blijkbaar niets te zeggen in aanwezigheid van Fr. Showry.
14uur : Lunch op de pastorie, weder= hot en het eten = hot.
Na een kort bezoek aan de mooie parochiekerk weer de van in, smelten en schudden. Rosette en Wiske zitten achteraan. Wij zijn er ondertussen wel achtergekomen dat in deze van geen airco is maar een gewoon blaassysteem.
Onderweg zien we aan de Krishna rivier een enorm Boudha beeld in de steigers staan. Dit is een soort vormingscentrum van de hindoes.
Op naar het volgend project. 08/01 – Father Maria Desaiah te Pedaparimi.
Hier is een school en een weeshuis, boarding. De St. Antony’s Orphanage.
Wanakkam heeft hier 30 toiletten gesponsord. Wij zien de toiletten, zijn in orde.
Jos maakt alleen de bedenking dat de Indiers niet kunnen schilderen.
Wij zijn echter ontgoocheld wanneer wij de staat van de gebouwen bekijken.
Het schoolgebouw (gebouwd in 1970) en de hostel zien er echt erbarmelijk uit.
Duidelijk al lang niet meer onderhouden…. Dit kan enkel nog worden gered met heel veel kosten of anders nog goed om af te breken.
De Father vraagt een nieuwe keuken voor de hostel en een fietsenstalling. De vroegere keuken doet nu dienst als stal voor de koeien !!!! Er zitten ratten en slangen ???
Hoe kan men dit zo laten aftakelen en dit waar kinderen verblijven? In welke omstandigheden, hygiëne enz. moeten deze weeskinderen leven. Wij hebben de hostel enkel van de buitenkant gezien.
Als wij onze verontwaardiging blijkbaar niet kunnen verstoppen zegt de Father ons bij het vertrek dat hij reeds meermaals de bisschop hieromtrent heeft aangesproken, zonder enig gevolg. Het is tevens de Father zijn laatste jaar op deze plek. Wij beklagen zijn opvolger.
Om 17uur zijn we in ons hotel, moe en plakkerig. Wij snakken naar een goed stortbad en rust.
20u15 Avondmaal, Jos gaat niet mee, heeft last van de darmen.
Op het einde van de maaltijd komen er nog 2 genodigden bij. De Father stuurt ons naar het hotel, jullie zijn moe, ga maar slapen.
Zaterdag 17 juli
Na een zwoele nacht wakker worden en wachten op de driver voor het ontbijt.
Het REGENT!!! Hopelijk brengt het wat verfrissing. Wij zijn benieuwd wat onze Father vandaag weer allemaal heeft voorzien. Het blijft heel dikwijls een raadsel.
Wij zijn moe, de hitte en het steeds weer moeite moeten doen om de Father te kunnen volgen. Jos is er gelukkig weer terug door.
Onderweg stelt Rosette aan de Fr. de vraag hoe het hier gaat met de vrouwenbeweging. Blijkbaar staan ze hier nog niet veel verder dan savingsprojecten. Het woord EMPOWERMENT kan de Fr. moeilijk over zijn lippen krijgen. Dit is een beetje onze algemene indruk van deze streek.
Ons volgend project : toiletten in het dorp SUNGARAPURAM; we lopen door het dorp en moeten al de toiletten zien. Deze zijn zelfs genummerd.
Wij rijden verder en houden halt in een volgend dorpje met tamelijk mooie huizen. Duidelijk een betere buurt. Hier ontmoeten wij de sponsorkinderen en familie van Mevrouw Berkenbosch uit Geeraardsbergen. De ouders tonen ons fier de foto van de inmiddels overleden moeder.
Wij krijgen lunch bij Father Showry en blijkbaar zijn we voor de rest van de namiddag vrij. Hij zal ons laten ophalen voor een avondprogramma. Uur ??? Je ziet maar.
We gaan even een bezoek brengen aan een staatswinkel dicht bij ons hotel en kopen er olifantjes in soapstone. Daarna op zoek naar een bar, eindelijk een frisse pint, dat hadden we nu wel verdient. Bij de Father krijgen we alleen water.
In de vooravond staat plots de driver in het hotel. Hij komt ons halen. Hij moet nog even geduld oefenen want de kamer van Jos en Wiske staat onder water. Problemen met de loodgieterij. Als alles terug in orde is kunnen wij vertrekken.
Wij weten absoluut niet wat de Fr. van plan is. Gaan we naar een restaurant ? Geen idee, de Fr. doet heel mysterieus. We laten dus maar weer alles op ons afkomen, we zien wel.
Eindelijk stoppen we op een plek, het is ondertussen al donker. We zien er kinderen zitten, zij brengen de militaire groet. Waar zijn we nu weer aanbeland?
Wat blijkt: dit is de privé-hostel van Mijnheer Arul Raj, de man die ook vemeldt staat in de anonieme brief. Deze man is de voorzitter van CRS, het Catholic Relief Centre.
Hij is vrijgezel en runt dit internaat van 60 jongens en meisjes. De hostel is niet groot maar wel heel proper. Er is ook een dame aanwezig in het kleine keukentje. De kinderen koken hier blijkbaar zelf. Ze gaan allen naar school.
Mijnheer Arul Raj betaalt de onkosten naar zijn zeggen met zijn wedde en van giften.
Bij de koffie brengt Father Showry de anonieme brief ter sprake en wil dat wij Mijnheer Arul Raj ondervragen. Wij gaan daar niet op in.
De man doet dan zelf zijn verhaal en ontkent dat hij ooit geld zou verduistert hebben.
Hij doet ook een aanvraag voor toiletten, de kinderen moeten hun behoefte nog buiten doen.
Wij nemen afscheid en rijden naar het appartement van de Father voor het avondmaal.
Daarna worden wij naar ons hotel gebracht.
Zondag 18 juli
7uur: Misviering door Father Showry bij de Zusters Van Mother Theresa. Hier doet de Father dagelijks de mis.
Wij nemen ons ontbijt bij de zusters en Jan laat zich verzorgen. Een zalfje voor koortsblaren.
Om 8u30 vertrekken wij met 2 drivers naar Hyderabad, een tocht van 300 km en het is weer snikheet.
Op vraag van Father Showry stoppen wij onderweg, in het dorp Rayavaram, het ligt op de baan, bij Father Jojiraj. Hij had ons een aanvraag gestuurd per mail en wist dat we hem waarschijnlijk zouden bezoeken tijdens onze reis.
Father Jojiraj is een aangename en vlotte priester. Rond de kerk staan 2 scholen, de lagere school van de staat en de high school, een diocesane school.
Er zijn 700 kinderen in de school, de Father vraagt om toiletten. Ook hier zijn de kinderen nog verplicht om buiten hun behoefte te doen. De plaats geeft een heel propere indruk.
Wij moeten nog even mee naar het dorp. In deze streek zijn er veel leistenen. Deze worden goed gebruikt in het dorp, ze liggen vb. op de rioleringen en het geeft alles een nette indruk. De mensen vragen ook naar toiletten.
Een man uit het dorp zegt dat er reeds vele priesters zijn geweest en dat er steeds maar wordt beloofd maar altijd zonder gevolg.
De Father zegt dat het antwoord van het bisdom is :”Jullie liggen te ver af en er is geen geld”.
Wij hebben een goed gevoel bij deze priester (het is zijn 3de jaar), de mensen zijn blijkbaar ook tevreden met hem.
Wij leggen onze manier van werken ui en beloven een antwoord te zullen sturen.
Heel dankbaar om onze komst neemt de man afscheid van ons.
Wij zetten onze tocht naar Hyderabad verder. We stoppen niet meer en eten enkel een paar bananen in de van.
Na ongeveer 6 uur rijden komen we aan in ons hotel. Het is nu 16u3o.
Het is, prachtig, we herademen na deze toch wel zware driedaagse in Guntur.
INDRUK OVER GUNTUR
Father Showry heeft ons al de projecten getoond, huizenbouw, toiletten, alles is er.
Het is echter soms wel verwarrend voor ons om hem te volgen.
Hij staat heel dicht bij de mensen en zeker in zijn vroegere parochies. Hij is zeker een goed priester die de weg wel kent naar de instanties, subsidies van de regering enz. Of hij zijn huidig taak aks directeur van het GDSSS aan kan vragen wij ons af. Misschien is dit wel niets voor hem.
Hij bracht onmiddellijk de anonieme brief ter sprake en heeft met alle middelen getracht om zijn onschuld te bewijzen. Ook hier konden wij soms moeilijk volgen. Het zou allemaal jaloersheid zijn van een lid van de staff (die zich met de projecten bezig hield ) ???
Hij bracht ons soms in moeilijke situaties zo bv. bij een treffen met een priester in een dorp, van “zeg het hem nu maar in zijn gezicht”… Bij onze vraag wat er aan de hand was kregen wij een antwoord dat wij er niets van verstonden. Ja, wij vrouwen begrijpen blijkbaar niets.
Opvallend is ook dat steeds opnieuw de nadruk gelegd wordt op dit zijn katholieken.
De problemen van de floods dienen ook eens deftig door vb. de regering aangepakt. Zolang die hutjes lager liggen dan de weg kan men bezig blijven. Zelfde probleem kan je terugvinden bij de slumpeople. Deze mensen zijn waarschijnlijk altijd de dupe van het systeem.
Een echte samenwerking tussen de verschillende sociale diensten is er blijkbaar ook nog niet.
St Vincentius a Paulo, CRS hebben beide hun burelen op de plaats van GDSSS; Father Showry betaalt hun wedden.
Het is in het algemeen een zeer arme en donkere streek.
Maandag 19 juli
Vandaag weer een reisdag. We hebben heerlijk geslapen, dat was lang geleden en het was nodig. Het regent, een welgekomen verfrissing.
7u : Ontbijt
7u30 Vertrek naar de luchthaven van Hyderabad
10u : Vlucht naar COIMBATORE
12u15 Aankomst
12u30 Father Jayakumar, directeur van USSS en zijn broer Agnew staan ons op te wachten met een goede van.
Alles ingeladen ,broer Agnew neemt achteraan tussen de bagage plaats, we vertrekken voor een afstand van 90 km, de bergen in.
Wij stoppen voor de lunch. Indischer kan niet. In het kleine restaurantje wordt alles opgediend op een bananenblad. Smakelijk, Jos en Rosette zijn gelukkig, we moeten
met onze vingers eten. Die 4 blanken hebben natuurlijk veel beziens en de Indiërs hebben plezier van ons bezig te zien.
De Father, een knappe priester, is een heel gedreven man en Jan zal het geweten hebben, hij zit vooraan naast hem en moet steeds maar meer vragen beantwoorden.
Ondertussen zijn we aan het ,bochtenwerk begonnen. Er zijn 46 haarspeldbochten in het totaal en er is tamelijk veel verkeer ook veel vrachtwagens.
Father Jayakumar toont ons de plaatsen waar door floods en aardverschuivingen 45 huisjes werden weggeveegd. De USSS heeft hier toen heel veel werk gedaan.
Nog een 2de stop voor een kopje koffie of thee alvorens het laatste stuk aan te vatten.
Het blijft maar duren, uiteindelijk bereiken we Ooty. Het is gelegen op 2650 m. en hier is het koud. We halen vlug onze fleesjes boven.
16u45 Aankomst , de staff verwelkomt ons met een roosje en een sjaal. Hier zijn de nieuwe burelen gevestigd van USSS. Het is tevens een trainingcentrum voor tal van activiteiten.
Wij krijgen onze kamers toegewezen en ze brengen heel veel dekens want het is hier koud. Sobere maar propere kamers.
Wij hebben een meeting met Father Jayakumar en Supraba, de project- verantwoordelijke, een hindoe vrouw die van wanten weet. Zij is duidelijk de rechterhand van de Father.
Vrij vlug komt de Father met een verzoek. Hij vraagt ons hoe lang we Emmanuel nog gaan steunen. Op ons antwoord dat we beloofd hebben om hem te blijven steunen voor zijn studies krijgen we een verhaal. De Father heeft na het vertrek van Father Alex en diens opvolger blijkbaar alles van nul weer moeten opstarten. Er zijn blijkbaar zaken in het verleden gebeurt, geldkwesties, je kan zo wel begrijpen wat ze bedoelen.
Father Jayakumar werd door de bisschop hier aangesteld op het punt dat de regering alles wou sluiten. Het is een zeer dynamisch man en hij heeft het hier weer recht getrokken. En hoe! Een werking die een voorbeeld kan zijn voor velen.
De Father is ook heel erg begaan met zijn personeel. Vandaar zijn vraag naar ons toe om i.p.v. slechts 1 kind te steunen ook de andere mensen van de staff te steunen.
Volgens de Father doen de ouders van Emmanuel het nu heel goed, zouden destijds heel wat geld van Fr; Alex hebben gekregen enz. en brengt de hele situatie een ongezonde geest tussen de stafleden.
Na overleg, ook Jan en Rosette zijn bereid om hieraan deel te nemen gaan wij akkoord, wel zeggende dat dit een privé aangelegenheid is en geen Wanakkam project. De Father is heel gelukkig met ons besluit.
Om 20uur : Aperitief en gezellig onderonsje. Rond 21u30 worden wij toch wel wat moe en dan staat het avondmaal klaar.
Na het eten roept ons bedje.
Dinsdag 20 juli
8uur : Misviering onder ons met Father Jayakumar in een klein kamertje.
Mooie viering, wij moeten voorlezen en zingen. Na de homilie stelt hij ons
vragen.over de lezingen.
Ontbijt : Wij krijgen naast de chappatis ook brood, heerlijk.
Op onze vraag krijgen wij in power-point vorm de uitleg over het onderwijssysteem in India dat toch wel verschillend is van het onze.
Hierna volgt een meeting met de sociale werksters, zij vertellen uitgebreid over de werking met de vrouwengroepen. Dat schijnt echt wel helemaal op punt te staan, een prachtige werking.
12uur: Wij worden verwacht bij Emmanuel thuis voor de lunch. Father Jayakumar verwittigd ons dat Father Alex er ook zal zijn.
En inderdaad van zodra wij uitstappen komt de vader van Emmanuel ons zeggen dat Father Alex er is. Wij ontmoeten Emmanuel die erg emotioneel is en vader en moeder.
Deze mensen zijn heel introvert en Father Alex heeft het woord. Hij is blij ons allen terug te zien, ook Jan en Rosette die hij kent van toen hij ooit in Woluwe was.
Wij moeten eerst chocoladetaart eten en daarna lunchen. Enkel Father Alex zit bij ons aan talfel. Moeder blijft maar schotels aanbrengen, wij hebben geen honger meer.
Jos legt aan Father Alex uit hoe wij onze sponsoring nu verder zullen zetten en doet het verhaal van de sponsoring voor de staffleden.
Hij zegt alleen maar dat dit goed is maar we vragen ons af of dit wel echt tot hem doordringt. Hij is blijkbaar zwaar ziek geweest en wij hebben de indruk dat hij er psychisch helemaal onderdoor zit. Wat er allemaal gebeurt is zullen wij wel nooit te weten komen en dat hoeft ook niet.. Duidelijk is echter dat hij deze familie helemaal in de hand heeft en dat deze mensen niet zelfstandig zijn. Of is dit ook maar weer een indruk? Vader laat zich niet meer zien tenzij op het einde van ons bezoek voor de foto’s. Wij krijgen geschenken voor de kleinkinderen.
Rond 14u30 keren wij naar onze verblijfplaats terug.
Father Jayakumar vindt dat Emmanuel geen jongen is van zijn leeftijd en dat hij zou moeten kunnen loskomen van te veel bemoedering. Op school doet hij het blijkbaar goed.
In de late namiddag brengen wij met de Father, Supraba en Chandra Mary (een sociale werkster) een bezoek aan de bekende Botanische Tuin van Ooty.
Hier zien we een tribale hut waar de Toda vrouwen hun handwerk verkopen. Prachtig handwerk, heel typisch. We kiezen een altaardoek voor onze kerk. De Father wil ons ook nog enkele geschenken meegeven.
Na onze koopjes maken wij onze wandeling in het park verder af. Het is echt niet warm en zeggen dat wij al zo lang in de hitte hebben gelopen.
Nu vertrekken wij naar de bisschop, wij zullen met hem het avondmaal nemen.
Reverend Amal Raj is een zeer simpel man. Hij ontvangt ons heel gewoon gekleed.. Wij praten en drinken samen bier, wat heel uitzonderlijk blijkt te zijn.
Daarna nemen wij samen het avondmaal en keren daarna naar huis. Het was een mooie dag en avond. Slaapwel.
Woensdag 21 juli
7u15 Wij drinken enkel een kopje koffie en vertrekken naar Thalavadi met als eindbestemming Doddapuram, ons project – dispensarium.
Supraba en een plaatselijke verantwoordelijke gaan met ons mee. Father Jayakumar is driver.
Wij stoppen om te ontbijten in een verzorgd hotelletje de “Nest Inn” , dat we dit later nog meerdere malen zullen tegenkomen wisten we toen nog niet. Een prachtige plaats met zicht op de bergen in deze forest-area.
Volgende stop, even toeristisch, is het olifantendispensarium. Hier zien wij een grote en een klein olifantje, zij worden hier verzorgd. Voor de toeristen worden er ook op bepaalde tijden wasbeurten en voeding gegeven.
Wij wandelen verder en komen aan een tribal nederzetting. (Kurba stam) USSS werkt met en voor deze mensen. Ze hebben er voor 45 huisjes gezorgd. Deze mensen leven nog helemaal volgens hun tradities. Zij mogen van de regering echter het woud niet meer in. Een groot probleem voor deze mensen, die leven van en door het woud.
Zij verdienen een weinig met o.a. het weven van grasmatten. De gemiddelde leeftijd van deze mensen is 40 jaar. Zij hebben geen drinkwater en gebruiken het bruine water van de rivier. Aan aanstaande moeders en kinderen wordt door de regering voedingssupplementen gegeven. Bloedarmoede en aderverkalking zijn hier het probleem.
Onze volgende halte, een blij weerzien, na 12 jaar,is het Grihni center in Buttikatai.
Hier verbleven wij destijds een ganse week met Father Alex en de meisjes. Het centrum wordt niet zoveel meer gebruikt en ligt er wat verwilderd bij.
Hier is een ontmoeting met vrouwen- en mannengroepen gepland.
Zij vertellen over hun leven en de voordelen van hun groepen. Wij moeten ze toespreken. Tot slot zingen wij elk om beurt en Jos, ja, wat dacht je bracht zijn gekende lied.
Weer op weg, het is al 14uur door eer wij eindelijk in Doddapuram toekomen.
De kindjes van de school stonden al zolang op ons te wachten. Zuster Overste is dolblij van ons te zien. Mogen de kindjes nu toch eerst een klein programma geven?
Natuurlijk wel, dans , zang, aller erop en eraan. Aansluitend geeft de zuster ons voorbeelden van jongen mensen die mede door onze sponsoring hebben kunnen studeren. We zagen er twee leerkrachten die nu les even in de school, alsook een jonge man die nu een goede baan heeft in Bangalore. Naast het dispensarium wordt er ook gewerkt voor de school en dorpsleven. De rapporten van de zuster zijn altijd heel goed in orde. Zo ook de boekhouding die Jos absoluut moet inkijken.
Toen wij eindelijk moesten gaan eten was onze honger wel voor een stuk over. En de hotte gerechten hadden niet veel succes meer.
Hierna brachten wij een blitzbezoek aan het dispensarium, de zuster-verpleegster was heel gelukkig met onze zwarte stenen, het is daar blijkbaar een echt probleem.
De zuster stapt mee in de van en wij rijden naar de school. Father Michael de parochiepriester is er ook en de kleintjes doen hun best voor ons.
Een project dat dik in orde is. Father Jayakumar kent de zuster goed, ze hebben nog samen gewerkt in de sociale dienst.
Als laatste stop bezoeken wij, hier dichtbij, de huidige parochie van Father Alex. Een triestige bedoening. Hij zit buiten voor een boarding waar nog enkele jongens verblijven. Hij toont ons zijn pastorie, een leeg gebouw met een tafel en een stoel.
Hij verblijft met de jongens in de boarding. Het is allemaal heel verwarrend, aan de overkant van de straat zien,wij een school met zusters in de tuin. Is er dan geen enkele samenwerking met de Father?? Wij kunnen er niet bij.
Na nog een laatste koffie-theestop, het, was ook nodig voor onze Father-driver rijden wij naar Ooty. Onze rit vandaag : 150 km X 2 – 5 uur rijden x 2 – 36 haarspeldsbochten bij het heengaan en 41 bochten bij het terugkeren.
Het is 21u30, wij eten nog een boterham en zien heel graag ons bed.
Father Jayakumar heeft echt niet op de moeite gezien om ons naar Doddapuram te brengen, de extraatjes namen wij er dan ook graag bij.
Donderdag 22 juli
Het regent weer, ook vannacht heeft het geregend. De mensen hier wachten op regen en zijn blij.
Ontbijt
8u30 Misviering
Laatste bezoek aan de burelen van de USSS en eindevaluatie. Dankwoord van de staff en ook van ons.
10u30 De driver van het agentschap komt ons ophalen. Voor ons begint nu een stukje vakantie.
Wij nemen emotioneel afscheid, het heeft ons deugd gedaan.
EVALUATIE OOTY
Ooty, een weerzien na 12 jaar. Dit hadden we nooit verwacht, een echte belevenis.
Father Jayakumar, directeur van USSS is een gedreven priester, diepgelovig, die er alles aan doet om op een eigentijdse manier efficiënt werk te leveren met zijn staff. (17 mensen).
Hij leeft ook voor en met zijn mensen en wil er alles voor doen om in een goede sfeer tot de beste resultaten te komen.
Waar hij dan ook in slaagt. Zijn staff zijn ook allen eenvoudige mensen. Hier wordt prachtig werk gedaan. Hindoes en christenen werken er perfect samen.
De vrouwengroepen zijn heel sterk uitgewerkt, de opvolging door de sociale werksters verloopt goed.
Knap werk, het jaarverslag is hier meer dan papierwerk.
Met een heel goed gevoel verlaten wij deze plaats.
Donderdag 22 juli, Vrijdag 23 juli
Wij nemen een paar dagjes vakantie. In deze forest-area zullen wij eventjes genieten van de natuur en gaan op safari.
Wij verblijven er in een lodge tussen een oude koffieplantage en gaan s’avonds en s’morgens vroeg met de jeep op zoek naar de wilde beesten.
Na 3 weken met een heel intensief programma hebben we het wel een beetje moeilijk om af te kicken. Hoewel de ritten met de jeep op deze onberijdbare modderwegen ons echt wel wakker houden.
Weer een toffe ervaring rijker.
Wat hebben we hier vooral geleerd, worden zoals de Indiërs….. zitten en wachten!
Zaterdag 24 juli
Na het ontbijt komen 2 jeeps ons ophalen om naar het centrum te rijden. Wij nemen afscheid van de gastheer van onze lodge en vertrekken.
In het centrum aangekomen staat de driver ons op te wachten. Alles overladen en wij vertrekken van opnieuw naar Ooty. Opnieuw de haarspeldbochten, een prachtige weg.
Wij nemen in Ooty heet toeristisch treintje naar Conoor. Echt de moeite waard.
In Conoor staat onze driver ons op te wachten om ons naar ons hotel te brengen.
Wij brengen in de namidag een kort bezoek aan Conoor en genieten verder van een goede dinner en een verkwikkende nacht.
Zondag 25 juli
Onze laatste etappe van de reis. Vandaag gaan wij terug naar Mumbai waar we vanavond het blij weerzien zullen kunnen vieren met onze Father en ook Sister Leelamma zullen ontmoeten.
De driver brengt ons na het ontbijt naar de vlieghaven v
an Coimbatore. Wij nemen afscheid van hem en wachten op onze vlucht naar Mumbai.
Vertrek : 15u10
Aankomst in Mumbai om 16u55
Na het ophalen van onze bagage betalen wij een pre-paid taxi. All hands aan dek met de taxichauffeurs. Na enig over en weer geloop krijgen wij een enigszins grotere taxi aangewezen. Plaats voor 5 personen + bagage dat gaat zo maar niet.
De bagage wordt dan maar bovenop geladen. Gelukkig regent het niet.
Wij komen zonder kleerscheuren aan in ons hotel.
Wij stellen vast dat dit hotel op 5 minuten van het station “Dadar” gelegen is.
Wij verwittigen Sr; Leelamma telefonisch, ze is op de hoogte en ze zullen tot hier komen met de trein.
Wij nemen het avondmaal en zien plots onze Father en de Zuster staan. Zij zijn zelfs vroeger dan voorzien. Ze zijn vergezeld van een neef van de zuster die in Mumbai verblijft en die hun is gaan afhalen aan het station.
Het wordt een blij weerzien en vertellen maar….. tot aan het slapen gaan.
Maandag 26 juli
8u30 : Ontbijt
Na het ontbijt zitten we samen met zuster Leelamma. Ze geeft ons het verslag van haar werking.
Jan belt met de weduwe van Nevill. Ze zal ons in de voormiddag komen opzoeken.
Sister Leelamma neemt afscheid. Zij gaat verder reizen naar een bevriend priester die in Mumbai verblijft en zal daar nog een dagje blijven alvorens de terugreis per trein aan te vangen.
Ondertussen is Niramala aangekomen met een vriend van de familie. Zij is nog steeds heel erg aangedaan en doet haar verhaal. Het is ook voor ons niet gemakkelijk. Na zoveel jaren verliezen wij ook hier een goede vriend.
We eten iets kleins en daarna gaan Father Jos en Jan wat rusten. Rosette, Jos en Wiske nemen een taxi en gaan zien om nog wat te kunnen shoppen.
Het adres dat wij van de neef van Sr. Leelamma hebben gekregen van een markt blijkt ons niet veel verder te helpen.
Wij lopen door de plassen en in vieze vuile straatjes in en uit maar vinden niet wat we zoeken.
Als we op het punt staan om iemand aan the spreken komt plots een man op pons toe die ons de vraag stelt :”Zijn jullie op zoek naar zijde?” Hij neemt ons mee naar de overkant van de straat in de gutsende regen. Een huis binnen, een smal trapje op en daar ligt zowaar een winkel vol sjaals aan onze voeten.
Na wat onderhandelen met Jos kopen wij er 15 vierkante zijden sjaals van mooie kwaliteit. Ons geld is op, Jos moestal bijspringen met de bankkaart en dus nemen wij een taxi terug naar het hotel.
De rit door dit gedeelte van de stad werkt echt deprimerend op ons. Na een maand verblijf op het platte land moeten wij de harde werkelijkheid aanschouwen. Ook dit is Mumbai, dit is spijtig genoeg nog altijd India. Toestanden….. vuil, stoepbewoners, paardenmannen die zware karren voortsjouwen, roest. Hoe kan men hier in godsnaam leven? Eigenlijk zou men hier alles eens moeten platwalsen, opkuisen en van nul beginnen. We meoten dringend onze westerse knop weer omdraaien maar hebben het er toch wel heel veel moeite mee.
Wij maken ons klaar voor het vertrek en nu wordt het wachten. Zitten en wachten dus zoals vele Indiërs doen.
Het shuttle van het hotel die ons naar de luchthaven moet brengen is nog een laatste extraatje. Mooie wagen maar onmogelijk om er met 5 personen + bagage in te geraken.
Het wordt weer een rit van op en tussen valiezen zitten en hopen dat we het halen.
Het regent als wij de stad verlaten en het verkeer is heel druk. Moeizaam zetten wij onze weg voort naar de luchthaven. Jos zegt dat India nog een serieus probleem te wachten staat. Meer en meer kleine wagens verschijnen in het stadsbeeld. Dat wordt binnen de kortste tijd absolute chaos. Maar ze zullen er wel weer wat op vinden zeker, de problemen worden uiteindelijk toch altijd opgelost.
Wij zijn gelukkig dat we er zijn geraakt. Inchecken, alles verloopt opperbest. Onze plaatsen zijn dezelfde als bij de heenreis. Om 1u30 stijgen wij op en proberen heel vlug te rusten. Morgen zijn we terug thuis, ongeloofelijk.
Dinsdag 27 juli
5u30 Ontbijt, daarna aankomst in Zurich.
In de luchthaven genieten wij van een lekkere tas koffie en wachten op onze vlucht naar Brussel.
Eindelijk is het zover, nog eventjes maar en wij zijn er.
Familie en vrienden stonden blijkbaar al lang op ons te wachten. Een blij weerzien, wij komen samen in Ons Huis voor een frisse drank en vertellen onze eerste verhalen.
Dit was het dan. Een Wanakkam reis, misschien toch enigszins anders dan gewoonlijk. Bij momenten zwaar door de hitte en de lange afstanden, maar toch weer echt de moeite waard. Wij zijn weer een schat aan vele mooie deugddoende momenten rijker. Een onvergetelijk verhaal van dankbaarheid en vriendschap. Onze motivatie is weer opgeladen, velen hebben weer wat hoop en rekenen op ons.
Heel erg dankbaar om wat we mochten beleven en ook heel veel dank aan allen voor de morele steun.
Jan, Rosette, Jos en Wiske
WANAKKAM vzw 