WANAKKAM vzw

Reisverslag Indiareis   5 februari 2024 tot 23 februari 2024

Dag 1: Maandag 5/02/24

Reizigers: Jos,Rosette, Martine, Agnes en Marleen

Onze reis begon deze morgen heel vroeg. Om 7u30 kwamen we samen in de vertrekhal te Zaventem. De vlucht ging van Brussel naar Mumbai met een tussenstop in Abu Dhabi. De verwachte aankomsttijd in Mumbai was 2u20 op 6/02.

We vertrokken in Brussel om 10.08 u, met 20 minuten vertraging. Na een vlucht van 6u kwamen we aan in Abu Dhabi om 20u11 plaatselijke tijd, 17u14 Belgische tijd. De vlucht naar  Mumbai vertrok om 21u50.

Dag 2 : Dinsdag 6/02/24

Vlucht van Mumbai naar Ranchi.

Vandaag kwamen we om 8u aan in Ranchi na een korte vlucht vanuit Mumbai. Iedereen was doodmoe, want niemand heeft geslapen. Maar sister Philomena en sister Ursula, die ons stonden op te wachten aan de luchthaven, hadden al een gans programma voor ons klaar op weg naar Ambikapur. De rit van Ranchi naar Ambikapur alleen al nam 6u in beslag, een  lange rit van 335 km.

Om 9u30 heeft Sr. Philomena ons getrakteerd op een ontbijt picknick.

Onderweg hadden we nog een stop: een bezoek aan de school “ursuline middleschool” te  Ordih en tuin rondom. Er staat een grote waterput met verbinding van een pomp op zonnepanelen. Dit was wel geen project van ons. De schoolkinderen stonden ons op te wachten met tromgeroffel. Onze  voorzitster mocht haar eerste speech geven.

In Ordih verblijven 7 Ursulinen.

Om 13u30 kregen we het middagmaal en om 14u49 vertrokken we terug naar onze eindbestemming.

Onderweg hadden we nog een korte stop en kregen we onze eerste chai.

De zusters Ursulinen hebben  15 scholen in de streek.

700 families komen uit de bergen om in de parochie water te komen halen.

Om 18u kwamen we aan op onze bestemming voor 4 dagen.

Dag 3: woensdag 7/02/24

Vandaag nam Sr. Philomena ons mee naar Bagra. We vertrokken om 8u30.

Bagra ligt ver van de hoofdstad Ambikapur. Het is een zeer afgelegen plaats. We reden 310 km. De studenten komen van ver weg om in de missieschool te studeren. De zusters leiden de lagere school.

Van 9u tot 10u bezochten we onaangekondigd de middelbare school van Pratappur. Project 13/02. Daar hebben we 2 watertanks, 4 toiletten en twee badkamers gesubsidieerd. We waren verbaasd hoe goed het project nog loopt. Alles wordt goed onderhouden en werkt nog uitstekend. Ook hier werden we ontvangen door de schoolkinderen.

In Bagra hebben we ons  volgende project  bezocht: 23/07: Waterput en toiletten voor de hostel.( internaat )  Om 12u kwamen we aan de school na 125 km gereden te hebben. We kregen een warme ontvangst door de hostelkinderen met muziek en dans, daarna door alle schoolkinderen met dansjes.

Om 15u vertrokken we weer.

Op de terugweg brachten we een bezoekje aan de heetwaterbronnen en aan de Kodaura Ursulineschool waar meisjes opgeleid worden tot kloosterzuster. Dat is een opleiding van 4 jaar en daarna kunnen ze een beroep studeren. Ook hier hadden de meisjes een welkomstlied voorbereid voor ons, dat ze met veel plezier brachten. Vertrek om 18u huiswaarts. Om 19u30 waren we terug op ons logement waar het avondmaal op ons stond te wachten.

Dag 4: donderdag 8/02/24

Onze laatste dag met bezoeken aan de projecten rond Ambikapur. Vandaag gingen we naar Jingho. Daar hebben we 2 recente projecten die we willen bezoeken :

23/8 oogst-dorsmachine school

23/10 loods landbouwmachine Jingho

We vertrokken om 8u30 voor een rit van 105 km.

Eerst weer een tussenstop: bezoek aan het novices huis met de Nederlanders die eveneens in Ambikapur verblijven. Zij vertegenwoordigen de stichting pastoor Vekeman. De novices onthaalden ons ook nu weer met een welkomstlied, koffie en zoete lekkernijen.

Om 10u bezochten we nog vlug een zorghuis voor bejaarde priesters. We mochten enkele priesters begroeten, een  bisschop en een aartsbisschop. De paus is nog te jong.

Om 10u10 konden we vertrekken naar Jingho. Daar bekeken we het eerste project: waterpomp voor irrigatie rijstveld. Project 22/01, Er werd speciaal voor de pomp een huisje gebouwd ter bescherming.

We brachten ook nog een bezoek aan het huis van de zoon van onze driver, die verantwoordelijk is voor de landbouwmachines: project.20/03. Landbouwmachines die alle boeren van het dorp gebruiken. 50 families maken hiervan gebruik.

Dit is een streek waar evolutie zichtbaar is maar het blijft toch wel armoedig. Veel gezinnen met een stukje eigendom bouwen zelf hun huisje met 2 kamers. De bouwstenen maken ze zelf. Zij werken overdag op eigen velden om te kunnen overleven en daarna, na de oogst, kunnen ze gaan werken voor inkomsten. Zij helpen elkaar en maken gebruik van de gemeenschappelijke landbouwmachines.

Om 12u30 vertrokken we naar de Ursulinenschool. We kregen een warme ontvangst met tromgeroffel en optredens op het schoolplein. Alle kinderen waren er verzameld. De school heeft ongeveer 1000 kinderen in de Hindoeschool en 600 in de Engelse School. Jos heeft al de kinderen aan het zingen gekregen met zijn “abe nono”. Het was bijna zoals in het sportpaleis.

Middagmaal

Na het middagmaal maakten we een ronde over het domein en bekeken we de loods voor landbouwwerktuigen: project 23/10. De Loods is nog in constructie, door te veel regen heeft men achterstand opgelopen bij de bouw. Wat we wel zagen was het gebruik van zeer degelijk materiaal. De machines voor de landbouw, project 23/08, staan onder een waterdicht afdak.

We brachten een bezoek aan het hostel. 92 kinderen van het lager onderwijs, 219 kinderen uit het hoger onderwijs.

Om 15u startte de terugkeer naar Ambikapur waar we om 16u aankwamen en waar Sister Leelamma op ons wachtte. Ze is speciaal voor ons uit Orissa gekomen om ons te ontmoeten. Het werd een aangename hernieuwing van ons contact met haar en wij werden zelfs uitgenodigd om bij een volgend India bezoek naar Orissa te komen.

Tijdens onze bezoeken aan de verschillende kloosters konden we ook onze 5 tweewielers            ( scooters ) zien die we gesponsord hebben, project 22/08.

Deze avond werden we na het avondeten verrast door optredens van de hostel kinderen. Het was een heel leuke activiteit.

Dag 5: vrijdag 9/02/24

Na het ontbijt namen we afscheid van de zusters in Ambikapur en gingen terug naar Ranchi onder begeleiding van sr. Ursula en sr. Silbina. De verplaatsing naar Ranchi gebeurde met de Jeep.

We vertrokken om 9u00 en de aankomst in Ranchi was om 18u15. We hebben 336 km gereden.

Om 10u30 hadden we wel een wafel/koffiepauze. Kwestie van geen honger te lijden.

Op 2 Marktjes, Kusmi / Jashpur moesten de zusters wat inkopen doen. Maar wij mochten er niet rondlopen.

Van 13u30 tot 14u30 hadden we ons middagmaal in een klein klooster van de Ursulinen in Lodam. De  school, st. Paul’s English medium school is van het bisdom en er krijgen zowel meisjes als jongens les.

Het zusterhuis is nieuw en de bovenverdieping is nog niet afgewerkt. Dit wordt de hostel voor de meisjes. Nu kunnen er maar 10 meisjes verblijven. Als de bovenverdieping af zal zijn kunnen er 80 tot 100 meisjes verblijven.

475 kinderen komen naar school. De verste afstand die de kinderen moeten nemen is 1:30, met vervoer. De kinderen zijn tribale kinderen, zij krijgen voorrang om naar de school te mogen komen.

15 leerkrachten geven er les waarvan 3 zusters. Het gemiddeld aantal kinderen per klas bedraagt 30, naargelang de leeftijd. Klasniveau is van 1-6. De kinderen starten op 3 jaar en gaan tot 12 jaar naar school.

Door de verantwoordelijke zuster werden we op de hoogte gebracht dat er nog een waterput ontbrak voor het hostel. We vermoeden dat dit een nieuwe projectaanvraag wordt.

Om 14u30 vervolgden wij onze weg.

Rond 16u30 kregen we in een plaatselijk eethuisje een chai en een samosa aangeboden door onze begeleidende zusters. Toen hadden we al 291 km gereden.

Aangekomen in het klooster te Ranchi werden we verwelkomd met ……CAKE !!!

Om 19u30 kregen we het avondmaal. Kip met rijst/aardappels en boontjes met wortelen en erwten. We hebben dus al de hele week 1 of 2 x per dag cake en 1 of 2 x per dag kip, soms vis of een stukje varkensvlees gekregen.

Dag 6: zaterdag 10/02/24

Vandaag , de transfer van Ranchi naar Visakhapatnam met een tussenstop in Hyderabad.

Eerst werden we om 7u nog aan het ontbijt verwacht en om 8u vertrokken we naar de luchthaven, ruim op tijd.

Na de nodige controles waarbij vooral Marleen en Rosette speciaal gecontroleerd werden bij zowel valies- als handbagagecontrole  (bij Rosette werd een kleine rolmeter in beslag genomen) konden we op ons gemak wachten op onze vlucht.

Onze vlucht van 11u is geland om 12u40  in Hyderabad. We dronken een Chai tea latte in afwachting van de volgende vlucht naar Visakhapatnam van 15u10. Geland op 16u05.

Buiten de luchthaven stond father Pasala ons met nog 3 personen op te wachten en na het inladen van de bagage konden we om 16u35 de rit naar Srikakulam aanvatten. We legden 175 km af in 2u30 met nog een tussenstop voor een chai/koffie en een samosa.

Wij verblijven in het Bishop’s house in Srikakulam.  

Tijdens de rit vernamen we dat father Pasala 19 jaar als priester gewerkt heeft bij de tribale bevolking. Hij is nu 3 jaar directeur van de sociale dienst van Srikakulam. Hij is 46 jaar.

Toen wij bij het bisschopshuis aankwamen stonden de hostelkinderen, zusters en teamleden van de sociale dienst ons op te wachten. De kinderen deden een dansje, de meisjes heel elegant, de jongens een stoerdere dans.

Daarna werden we naar onze kamers gebracht en vervolgens uitgenodigd voor het avondmaal.

Na ons overleg gingen we slapen want morgen krijgen we een druk programma voorgeschoteld.

Dag 7: zondag 11/02/24

Voor wie het wou was er een misviering om 6u30.

Om 8u00 kregen we ontbijt gevolgd door een rondleiding op het terrein. Er is een meisjesinternaat  en een jongensinternaat die duidelijk aan vervanging toe zijn en er is ook een verblijf voor de seminaristen.

Om 9u vertrokken we voor een rit van 1u30 naar de bergen naar Jammadaguda waar de tribale bevolking woont.  Hier zagen we voor het eerst  de mobiele kliniek aan het werk . Er is een nieuwe ziekenwagen van het diocees. Dit is een project dat wij steunen sinds 2022: 22/11 en verlengd werd in 2024 : 24/01.    Zonder onze steun zou dit project stopgezet worden wegens gebrek aan financiën. Wij vinden dit een heel goed project. De mensen wonen hoog in de bergen en komen niet naar de steden of dorpen beneden. Nu komt de dokter en verpleegster 1 maal in de maand langs, in 20 verschillende dorpen. Iedereen die wil kan dan langskomen voor verzorging. De mobiele kliniek is er dan steeds van 10u tot ongeveer 15 u en ziet gemiddeld 40 tot 50 patiënten. De dorpspriester verwittigt de mensen 1 maand op voorhand wanneer de mobiele kliniek langskomt.

Nadien gingen we naar de ontmoetingsruimte waar father director, de parochiepriester, een lerares en Rosette een speetchke gaven. Kinderen, groot en klein, vermaakten ons met dansjes. Enkele mama’s zongen een lied in hun eigen taal. Daarna volgde een fotosessie. Iedereen wilde met ons op de foto. Daarna kregen we een middagmaal. De father heeft in dit dorp ook naailessen gestart voor de vrouwen. Hij kocht 18 naaimachines aan 8000 roepies per stuk. De opleiding wordt gegeven door een meisje van 22 jaar dat zelf eerst een opleiding gekregen heeft en nu zelf les geeft.

Ze krijgt van de father hiervoor 5000 roepies (50 €) per maand. Na de opleiding van 6 maanden mogen de vrouwen hun naaimachine houden zodat ze thuis voor eigen rekening kledij kunnen maken. Jos heeft aan de father het systeem van roulerend fonds uitgelegd.

Na een kleine wandeling in het dorp kwamen we op een plaats waar zomaar ananassen groeien in het wild.

Na de lunch reden we verder de berg op naar een ander dorp, Seethampeta, met de mobiele kliniek. Ook daar stonden weer mensen te wachten op de dokter.

Na weer een fotosessie konden we genieten van een croque monsieur en koffie of thee in het klooster.

Daarna reden we terug naar ons logeeradres waar een avondmaal op ons stond te wachten.

Het was een vermoeiende dag, maar we vonden het een geslaagd bezoek aan de projecten, zoals we het graag hebben. Alleen de terugtocht in het donker was voor enkelen van ons een verschrikking. Jos heeft duizend angsten uitgestaan.

Father Pasala is een gedreven priester die het goed voorheeft met de tribale bevolking. We kunnen alleen maar respect hebben voor zijn inzet.

Dag 8: maandag 12/02/24

Vandaag brachten we nog bezoeken aan enkele projecten vooraleer we hier vertrokken. Na het ontbijt maakten we om 9u een wandeling over het terrein naar de eerste waterput. Die ligt aan het kerkhof op het binnenplein van de school. Vraag waarom op deze plaats:  Dit is voor iedereen toegankelijk, en de mensen komen zich hier ook wassen.

Op het terrein is ook nog een college met 115 studenten.

Om 9u30 is de father met ons terug de berg opgegaan om nog een tribal dorp te bezoeken waar de mobiele kliniek aan het werk was. Benedaguda tribal village.

Project 22/11 en 24/01. De afstand was 182 km.

Om 10u30  stopten we bij een huis voor 10 bejaarde dames en 16 weeskinderen. Drie zusters staan in voor de verzorging. Op een andere  plaats is er nog een huis voor 85 bejaarden maar deze bezoeken we niet.

Om 10u50 kwamen we aan in het bergdorp. We werden weer onthaald door de dorpsbewoners met een voetwassing, kleuren op ons gezicht en een tika en bloemenkrans. Daarna speeches in de kerk waar de mensen ons zeiden hoe blij ze

waren met de mobiele kliniek.

Na de ons aangeboden lunch begonnen we aan de afdaling en om 13u45 waren we terug op onze slaapplaats. Ruim op tijd om onze valies te pakken en na een laatste kop koffie zijn we vertrokken naar het vliegveld van Vishakhapatnam waar we mooi op tijd om 17u20 werden afgezet.

De vlucht naar Vijayawada had wat vertraging en om 20u30 zijn we geland. Een korte vlucht van 50 minuten.

Doodmoe van de reis kropen we met 5 en de bagage in 1 taxi en reden we naar onze bestemming voor 4 nachten: het Fab Hotel RR Grand waar ons een deugddoende douche te wachten stond.

Dag 9: dinsdag 13/02/24

Op het bureau van de sociale dienst van Guntur kregen we eerst koffie. Daarna  ontmoeten we  de stafleden,  gevolgd door een powerpointpresentatie over de Wanakkam Projecten.

We kregen  uitleg hoe de waterputten gebouwd worden: eerst checken of er water in de bodem is, daarna wordt er geboord en waterpomp geplaatst. Pas daarna kan er gecheckt worden of het water drinkbaar is. Indien niet drinkbaar kan een waterzuiveringsinstallatie geplaatst worden door de overheid.

Vertrek om 9u45 voor het bezoek aan Badrupalem voor de eerste “borewell”. Project 22/13. Deze staat bij St. Joseph’s MPHW training school. Een school waar verpleegsters worden opgeleid. Er zijn 3 zusters en de 80 studenten verblijven in het internaat. De opleiding verpleging duurt 2 jaar, daarna zijn ze vrij.

Daar volgden we een les die de verpleegsters geven aan de oudere kinderen om de ogen van de schoolkinderen te testen. Veel kinderen hebben door corona een verminderd zicht, ook door gsm, tablet en tv-gebruik

Om 13u hadden we terug een lunch: o.a. dragon fruit, papaya, granaatappel.

En om 13u50 vertrokken we naar Sattenapalli. Daar ontmoeten we de 50 weeskinderen/halfwezen waarvoor we al 3 jaar het schoolgeld betalen.

Project 21/07, 22/07 en 23/16. 

Om 15u30  vertrokken we weer voor een bezoek aan l.v. Prasad eye care institute in Sattenapalli waar de sociale dienst mee samenwerkt voor de “eye care” campagne.

Hierna reden we naar de volgende waterput in Bommarajupalle waar 45-50 gezinnen wonen, waarvan 25 katholieken en 20 hindoes.

17u10 vertrokken we naar Vengalayapalem voor een bezoek aan het Selavip project, ook een waterproject maar niet door ons gesponsord. Rosette en Marleen zijn wel met de father meegegaan toen hij in België om verlenging ging vragen voor dit project.

Onderweg vertelt de father dat hij enkele groepen heeft opgericht voor gender mensen. Zij worden thuis verstoten en kunnen nergens anders terecht. Nu kunnen ze terecht in een huis met een “moeder” die voor hen zorgt. Er zitten veel hoogopgeleide mensen bij. Zonder deze thuis zouden ze moeten gaan bedelen.

Terug op de sociale dienst kregen we nog een lunch aangeboden en enkele geschenkjes en dan werden we teruggebracht naar Vijayawada. Helaas voor onze chauffeur kreeg hij onderweg af te rekenen met autopech. Wij zijn veilig thuis geraakt maar hij ??? De volgende ochtend kregen we op onze mail met de vraag of ze goed thuis gekomen waren het antwoord dat het maar een klein probleem was en dat ze het konden herstellen.

Dag 10: woensdag 14/02/24

Vandaag zouden we een iets rustiger dag hebben. We hebben maar 1 project te bezoeken en ze komen ons pas om 9u ophalen. Dus kunnen we op ons gemak gaan ontbijten.

Toen father Vincent ons kwam ophalen had hij als verrassing Sister Preetha mee, de zuster waarmee we projecten doen in Karimnagar. Zij was voor een vergadering in Vijayawada en toen ze van de father vernam dat wij samen naar een project gingen, wilde zij dolgraag mee. We reden naar Mallavalli, naar father John Sunil.

Project 22/09:  een waterzuiveringsinstallatie. Om 10u aangekomen.

We waren blij verrast toen we de installatie te zien kregen. Het staat goed beschut onder een degelijk afdak, mooi afgesloten. Iemand is verantwoordelijk voor de installatie en er is een onderhoudscontract afgesloten voor 3 jaar en iedere 3 maanden komen ze de installatie nakijken.

Ook hier zijn de mensen blij met hun drinkbaar water. Na de verplichte speeches vertrokken we weer.

We hielden een 1ste tussenstop aan de Saint Vincent’s English Medium school waar 830 kinderen school lopen. Er is ook een hostel voor 83 jongens en een hostel voor 50 meisjes. De ouders van de kinderen zijn allemaal landarbeiders. We hebben mogen ervaren hoe men hier vanaf 5 jaar in het Engels leert rekenen en schrijven. Ook een les L.O. werd gegeven en Jos deed even mee.

De tweede tussenstop was bij het klooster Jeevodaya provincialate, het moederklooster van de Adoration sisters of Jeevodaya. Daar kregen we soep en gebak aangeboden en fruit.

De opleiding tot kloosterzuster kan beginnen vanaf 15 jaar en de volledige opleiding duurt 7 jaar.

Bij aankomst in het centrum van Vijayawada trakteerde father Vincent ons op een lunch in the Kay hotel.

Om 14u30 stonden we terug aan ons hotel. De 4 dames zijn daarna gaan shoppen voor de India Shop, Jos bleef thuis. We zijn weer enkele juweeltjes en sjaals rijker.

Dag 11: donderdag 15/02/24

Na een lange rit door een bijzonder vruchtbare streek met veel en grote bananenplantages, suikerriet en maïsvelden die overvloedig voorzien worden door het vele water, iets wat heel uitzonderlijk is.

Onze eerste stop was, na 100 km, in Maripalum. Daar hebben we noodhulp gesponsord na een cycloon die vele hutjes heeft verwoest. Project 23/18. De eerste hulp was het uitdelen van voedsel aan de getroffen bevolking, in 2de instantie het opzetten van een mobiele kliniek. De mobiele kliniek komt 1 maal per maand langs in 2 dorpen. Een van 15 parochies en 1 van 20 parochies.

We reden verder naar de oever van de Krishna rivier. Daar kregen we onze eerste kokosnoot  te drinken.

We mochten in een vissersbootje stappen en we vaarden naar het eiland Jesupuram.

Om op het land te komen moesten we de broekspijpen omhoog rollen en uit de boot klauteren in het water om zo naar de oever te geraken. Hilariteit alom. Door de cycloon werden hier huizen en boten vernield en de vissersnetten weggespoeld of vernield. Hier werden de mensen het ergst getroffen door de cycloon.

De mensen zijn hopeloos en vragen om hulp. We hebben zoals gewoonlijk geen concrete beloftes gedaan, maar beloofd dat we een eventuele aanvraag zeker ter harte zullen nemen

Daarna terug door het water naar de boot, in de boot klauteren en we konden weer naar het vasteland.

De volgende stop was in Merakapalem waar we mochten lunchen. Hier hebben we het project 23/05 lopen.

We werden uitgenodigd om voedselpakketten uit te delen aan kinderen, zwangere vrouwen en ouderlingen. Ook kregen een 20-tal meisjes en vrouwen een naaimachine  na het volgen van een naaicursus van 6 maanden.

Hiermee was weer een drukke ,vermoeiende maar verrassende dag voorbij en wachtte ons alleen nog een lange, hobbelige terugreis.

Een ongemakkelijke en vervelende dag voor onze vrouwen, zeker in het begin van de dag, toen de verantwoordelijke priester/directeur geen enkele aandacht had voor hen en hen totaal negeerde.( Indische trekjes ?)

Dag 12: vrijdag 16/02/24

Deze morgen mochten we op audiëntie bij de bisschop Joseph Raja Rao van Vijayawada. Deze zeer vriendelijk man mochten we in het verleden ook reeds in België ontmoeten. We werden opgehaald in ons hotel.

Het onderhoud was hartelijk, we kregen koffie aangeboden en hij nam tijd voor een uitgebreid gesprek. Na de verplichte fotoshoot keerden we te voet terug naar ons hotel, na iedereen overtuigd te hebben dat dit geen probleem was voor ons, dat we graag eens wilden wandelen. Waar we ook gaan, iedereen is bezorgd om onze veiligheid.

Om 12 uur hadden we een lunchmeeting met Mr.Joseph Anthony Chukka van BASS.

Ons project 23/09.  Schoolmateriaal voor de kinderen van een slum school in Guntur. Hij wilde ons absoluut ontmoeten in de school, spijtig genoeg kon dit door enorme afstanden niet worden ingepland. Daarom heeft hij zelf de verplaatsing gemaakt naar ons hotel.

Voor we gingen lunchen zaten we nog even samen om informatie uit te wisselen over onze organisaties.

Om 14u30 vertrokken we te voet met al onze bagage naar het busstation zo’n 500 m ver. Min of meer een kamikaze poging, waarbij een vriendelijke agent een tevergeefse poging deed om het verkeer even te doen stoppen. We reden met een grote, luxueuze langeafstandsbus van Vijayawada naar Nellore. Het was een zeer comfortabele busreis, 2 keer werd er gestopt om even de benen te strekken en een plaspauze te nemen. Om 20u30 waren we in Nellore, mooi op tijd. In een “otto” naar het hotel.

Dag 13: zaterdag 17/02/24

We werden om 8u45 opgehaald door Mr.Svee Devi van de organisatie RRRES voor een tocht van een 40 tal km naar een tribal dorp: Busagadipalem. Daar hebben we het project. 23/17 lopen.

50 vrouwen werden geselecteerd om gedurende 6 maanden te leren mandenvlechten. Na de opleiding kunnen ze 4 á 5 manden per dag maken. Blijkbaar is er veel vraag naar deze manden, en is er vooral in Nellore en Kerala een grote afzetmarkt

Hierdoor creëren  ze broodnodige extra inkomsten om te leven. Na die zes maanden kan een nieuwe groep starten met de opleiding. De mensen zijn voornamelijk landarbeiders. Wat wil zeggen dat ze alleen werk hebben in de oogstmaanden (4 à 5 maanden). Het dorp bestaat uit 150 gezinnen van 4 tot 5 personen per gezin. Tevens wordt hen aangeraden om iedere maand bij de verkoop een kleine som opzij te zetten op een spaarrekening om een extraatje te hebben voor het gezin. We kregen frisse kokos aangeboden om te drinken en kregen een rondleiding in het dorp. Toen stonden we pas sprakeloos. Deze mensen leven hier nog in armzalige hutten van palmbladeren van 1 kamer, met letterlijk niks. Sommige hutten hebben lemen wanden. Bij regen of een cycloon zijn deze huizen heel gevoelig voor vernietiging. Wat wel opviel was hoe netjes het dorp was. Vroeger zou het in zo’n dorp vol vuilnis liggen. Het grote probleem is ook hier de watervoorziening.

Er staat een watertank maar die is bijlange niet genoeg om het dorp een hele dag van water te voorzien. Omdat de mensen tribalen zijn, de laagste onder de bevolking, wordt er niets voor hen gedaan vanwege de regering.

Tevreden omdat het project van mandenvlechten daadwerkelijk deze mensen zal helpen, maar met een wrang gevoel over de levensomstandigheden zwaaien we vaarwel aan deze mensen.

Daarna wilden onze begeleiders ons meenemen naar zee: de golf van Bengalen. Onderweg kregen we een bordje met komkommer en voor ons enkele stukken onbekend fruit. Eerst gingen we naar een zeearm waar veel vissersboten lagen. De mensen die hier wonen zijn vissers. Zij gaan iedere dag de zee op om te vissen. Ook hier blijkt pollutie door industrie voor problemen in het visbestand te zorgen.

Daarna reden we naar zee waar de mannen enthousiast als kinderen gingen pootje baden in de zee. De vrouwen volgden.

Om 12u stopten we aan het huis van een vrijwilliger. Hij volgt het project op omdat hij kort bij woont. We kregen een glas fruitsap aangeboden.

Om 13u45 kregen we een lunch aangeboden in een wegrestaurant. Het eten wordt opgediend op een bananenblad. Lekker maar “very spicy” !!

Om 14u30 ging het richting hotel waar we afscheid namen van onze begeleider, zeer tegen zijn zin. Hij wilde nog mee met ons shoppen.

Weeral mensen om niet te vergeten.

Dag 14: zondag 18/02/24

Vandaag bezochten we onze laatste projecten in en rond Nellore. De mensen van SPEECH, de voorzitter en een vriend-vertaler, kwamen ons om 8u30 ophalen aan het hotel. Bij SPEECH hebben we 2 lopende projecten: 22/06 (waterputten) en 23/02 (micro ondernemingen: kippen, naaimachines, manden vlechten, geiten)

Voor ons eerste bezoek kwamen we in een tribaal dorp, onderverdeeld in 2 gehuchten. In elk dorp wonen 19 gezinnen. In dit dorp waren vooral hutjes van palmbladeren waar de mensen in woonden. Reden dat ze geen stenen huizen konden bouwen was dat ze geen recht hadden op de grond. Er kan alleen een stenen huis gebouwd worden als de grond van de overheid is en ze er x aantal jaren wonen. Pas dan kunnen ze de akte krijgen maar moeten de fundering zelf bekostigen en kunnen ze van de overheid een 1-kamerwoning  krijgen. De aanvraag voor hun eigen grond sleept al 10 jaar aan.

Daar zagen we waterpompen, 1 in elk gehucht, en gingen op bezoek bij meisjes die een naaimachine gekregen hebben via ons project. Ze werken in opdracht en worden betaald voor hun stikwerk, ze moeten dus geen materiaal zelf aankopen. Hierdoor verdienen ze ongeveer 50€ per maand, wat een serieuze verbetering betekent voor hun gezin. Hier konden we een kudde geiten bewonderen die via ons project verkregen werden. We zagen zelfs een pasgeboren geitje, het kon nog niet eens op zijn  pootjes staan.

In het volgende dorp kregen we ook de waterpomp te zien. Wat we bizar vonden was dat aan een gebedshuis ook een waterpomp staat. Blijkbaar is die er na “onze” waterput gekomen en staat op privégrond. De mensen van het dorp mogen daar geen water nemen. (Indische on-logica ?)

In dit dorp zijn wel stenen huizen, gekregen van de overheid waar ze meestal met 2 tot 3 gezinnen samenwonen.

In het derde dorp konden we nog een deel van project 23/02 bekijken: manden vlechten.

Verdeeld over verschillende dorpen hebben een 30-tal gezinnen elk 10 kippen gekregen om zo een eigen kleine kippenkwekerij op te starten, wat hen een extra inkomen geeft van ongeveer 20 euro per maand.

Hiermee kwam een einde aan het bezoeken van onze projecten. We hadden nog een lunch in hetzelfde restaurant als gisteren, waar ook onze partner van RRRES aanwezig was.

Terug in het hotel zaten we nog even samen met de mensen van SPEECH om nog wat na te praten over beide organisaties en de projecten.

Het gekende spreekwoord : “Give a men a fish and you feed him for a day. Teach a men to fish and you feed him for lifetime“.

Dit hebben we vandaag door deze projecten een heel klein beetje mogen ervaren.

Dag 15: maandag 19/02/24

Vandaag was een transferdag. Van Nellore met een privébus naar Pondicherry. Bij het vertrek om 9u30 werden we uitgewuifd door de 2 mensen van SPEECH met wie we gisteren de dag mee doorbrachten en Sree Devi van RRRES. Zij kwamen speciaal naar het hotel om ons uit te wuiven.

De rit was comfortabel. We hadden een busje van 12 personen voor ons alleen en we konden tot Chennai de highway volgen die loopt van Calcutta tot Chennai. Ook daarna, van Chennai naar Pondicherry, reden we over een mooie drievaksbaan. Alleen was het weer uren rijden. 6 uur over 336 km. in een busje zonder airco. De ramen stonden open voor wat verkoeling. Dat we over goede wegen reden konden we merken aan de vele tolhuizen op de weg.

O ja, we vergeten het steeds te vermelden, de temperatuur is hier 36 graden.

We hebben de rit mooi afgerond binnen de voorziene tijd. Nadat we onze kamer kregen toegewezen en ons wat verfrist hadden, gingen we de stad in. Wij logeren hier op zo’n 500 meter van de zee. Eigenlijk is dit een toeristisch oord. Tijdens onze wandeling op de dijk zagen we een overdekte markt. Het bleek een tijdelijke markt te zijn met allerlei lokale handwerkartikelen. Hier konden Rosette en Marleen hun hartje ophalen om kleine artikelen te kopen voor de expo. Toen we naar het hotel terugkeerden zagen we nog een winkel in zijden artikelen en hier vonden we zowaar de zijden sjaals waar we al zo lang achter zochten. Wel niet de vierkante, maar de lange.

Teruggekomen in het hotel bleek dat tijdens onze afwezigheid father Arocianathan was langs geweest. Hij had de receptionist blijkbaar gevraagd om hem te bellen wanneer we terug waren want voor we gingen eten was hij terug. We hebben overmorgen met hem een afspraak gemaakt om het project te bezoeken dat wij bij hem gesteund hebben.

De avond hebben we afgesloten met een lekkere maaltijd. Jos had eindelijk zijn biefstuk, Rosette en Martine namen penne met kip. Agnes en Marleen volharden in de Indische keuken.

Dag 16: dinsdag 20/02/24

Vandaag was de voorlaatste dag dat we projecten gingen bezoeken. Onze reis nadert stilaan zijn einde.

Om 9u werden we opgehaald door de mensen van CDRW voor een bezoek aan de school van Kodungal waar wij de renovatie van het schoolgebouw gesponsord hebben. Project 22/05. De staat van het gebouw was zo slecht dat de kinderen buiten les kregen. Maar eerst werden we meegenomen naar het bureau van de organisatie waar we koffie en fruit aangeboden kregen. Daar mochten we een behandelruimte bekijken waar ze 1 maal in de maand een mobiele kliniek houden voor leprapatiënten. Zo’n 50 mensen komen zich daar laten verzorgen. In de hele regio zijn er nog zo’n 110 leprapatiënten.

Daarna werden we naar de school gebracht waar enkele kinderen ons stonden op te wachten. In het gerenoveerde gebouw zaten alle kinderen samen op ons te wachten. Na de “verplichte” speechen kregen we 2 dansjes aangeboden door enkele kinderen en 1 jongen zong helemaal alleen een liedje. De kinderen zaten er nogal stilletjes en verlegen bij… tijd voor wat actie..  een denderende abe nono doet wonderen.

Er is nog een ander gebouw naast het gerenoveerde gebouwtje. Daar is het kantoor van de directie en nog 2 andere klassen.

Na de school gingen we op hetzelfde terrein de toiletten voor de meisjes bekijken die wij ook gesponsord hebben. Project 23/11. De meisjes moesten in open lucht naar het toilet. Velen durfden dit niet en wachtten tot het donker was. Wat natuurlijk niet gezond is.

Na dit bezoek keerden we terug naar het kantoor waar we een lunch aangeboden kregen. We praatten nog wat na en werden vervolgens naar ons  hotel teruggebracht, waar we afscheid namen van de mensen van CDRW.

Na ons even te hebben opgefrist trokken we weer op pad. We brachten een bezoek aan de kathedraal Immaculate Conception en de basiliek van het Heilig Hart, en keerden langs de dijk terug.

Tegen 19u waren we terug in het hotel. Ondertussen was het hier al donker maar nog steeds 31 graden.

Na het avondmaal en onze dagelijkse bespreking konden we ons bed opzoeken voor een deugddoende slaap.

De quote van de dag : “ A good teacher is like a candle. It consumes itself to light the way for others”.

Dag 17: woensdag 21/02/24

Onze laatste dag in India !!!!

Vandaag zijn we ons laatste project gaan bezoeken. Project 23/14: steun voor de bouw van 5 toiletten voor de kinderen van de lagere school en voor de arme bevolking die naar de parochie komt. Dit is een project van father Arokianathan, geen onbekende voor Jos en Rosette.

Eerst werden we opgehaald in ons hotel en naar de basiliek gebracht (die wij gisteren namiddag bezochten). Daar werden we opgewacht door father S.Pitchaimuthu, rector van de  Sacred Heart Basilica, en een vriend van father Arocianathan. Bij een koffie werd er gebabbeld over van alles en nog wat. De father heeft vrienden in België, gaat daar soms op bezoek en kent wat plaatsen en zelfs enkele woorden Vlaams. Daarna vertrokken we naar Tindivanam waar ons project is.

Pundicherry was vroeger een Franse kolonie. Je vindt er nu nog veel verwijzingen naar die tijd, Franse straatnamen, opschriften in het Frans….

De kerk van Tindivanam is ooit gebouwd door Franse missionarissen en is een groot gebouw dat wat van zijn glorie aan het verliezen is door onvoldoende onderhoud. De pastorie daarentegen is pas vorig jaar gebouwd ter vervanging van de vorige die vervallen was.

Na de lunch, met o.a frietjes, keerden we naar het hotel terug waarna de 4 dames weer de stad in trokken op zoek naar zijden sjaals. Helaas …..

Om 19u hadden we nog een afspraak met de 2 father’s die met ons uiteten gingen : “een mooie, afsluiter van onze reis”.

Na het gezellige etentje met de zo begeerde kingfishers gingen we zalig ons bedje in voor de laatste nacht in India.

Dag 18: donderdag 22/02/24

We zijn aan het einde gekomen  van een heel mooie en boeiende reis.

Na ons laatste ontbijt op Indische bodem kwam een busje ons om 10u ophalen voor de transfer naar de luchthaven van Chennai. Maar eerst werd er nog gestopt aan de basiliek van het heilig hart om father S.Pitchaimuthu op te halen die met ons meereisde. We namen dezelfde weg als gisteren en onderweg pikten we ook father Arokianathan op. We deden 3u30 over het hele traject van 149 km. We namen wel niet de highway maarwem een alternatieve route met onderweg  nog een koffiestop.

In de 3 weken dat we ons door het Indische verkeer bewogen hebben we nog geen enkel ongeval gezien hoewel we dikwijls even onze adem hebben ingehouden. Vandaag hebben we toch wel 2 ongevallen gezien zeker !! Telkens met motoren. 1 leek tamelijk ernstig.

Mooi op tijd waren we in de luchthaven en namen we afscheid van beide fathers.

Na het inchecken van onze bagage en de controle van de security hadden we nog tijd om even iets te eten. We kozen voor “The Irish house “en bestelden een chickenburger met frietjes of  chicken dips met pikante saus. Al waren de chickenburgers meer spicy dan de dips.

Dag 19: vrijdag 23/02/24

De vorige vlucht van Mumbai naar Abu Dhabi had 45 minuten vertraging dus hadden we niet veel tijd om naar de gate van onze volgende vlucht te gaan. Daardoor hadden we geen kans om in de winkels op het vliegveld nog op zoek te gaan naar vierkante zijden sjaals.

Onze aansluitende vlucht van Abu Dhabi naar Brussel verliep vlot. Na een vermoeiende vlucht van 6u45 . Toegekomen met 20 minuten vertraging was het fijn om onze familie terug te zien.

We kijken allemaal terug op een zeer geslaagde reis.